Δυο φορές εγώ είναι πολύ..

Για σένα ΜΟΝΟ ..ζωγραφιά μου..

2007-09-25T16:30:00.000+03:00

Σ'αγάπησα απο την πρώτη στιγμή που σε είδα. Όχι λάθος. Σ'αγαπούσα πάντα. Για την ακρίβεια, σε περίμενα όλη μου τη ζωή και σ'αγαπούσα όλη μου τη ζωή.

Σε σκεφτόμουν πάντα, σαν κάτι υπέροχο, μακρινό, απραγματοποίητο, ένα συννεφάκι σε ενα ουρανό που δεν θα είναι ποτέ δικός μου.. Δεν θα μπορώ ποτέ να τον αγγίξω. Μονο να τον βλέπω. Κι έτσι, απο μικρό παιδί σε έβλεπα στα όνειρά μου κάθε βράδυ. Μα κάθε βράδυ. Άλλη φορά ήσουνα ο πρίγκηπάς μου, αλλη η βάτραχός μου, αλλη φορά ήμουν η Χιονάτη σου, άλλη η Σταχτοπούτα σου.. Παραμύθια άπειρα. Πρωταγωνιστής ένας.. εσυ. Μόνο.

Σε όλη μου τη ζωή ευχόμουν και έλπιζα πως κάποια μέρα το όνειρο, το παραμύθι μου θα γινόταν επιτέλους αλήθεια. Και να που τελικά ήρθες..

Δεν εχεις άλογο και σπαθί ούτε και κάστρο μα είσαι εσυ.. Εσύ που ονειρευόμουνα όλη μου τη ζωή. Σε αναγνώρισα με την πρώτη κουβέντα σου, με την πρώτη σου ανάσα..

Ζωγραφιά μου..

Ανάσα μου, ζωή μου. Που τόση αγάπη δεν πίστευα ποτέ πως μπορεί να υπάρξει. Νομιζα πως δεν μπορεί να γεννηθεί.. Κι όμως μπορεί . Κι όμως υπάρχει. Κι ειναι η αγάπη μου που σου'χω ζωή μου

Δεν θα σ'αφήσω ποτέ..

Και μη μ'αφήσεις ποτέ..

Βατερλώ..

2007-03-12T13:19:00.000+02:00

Δεν την αντέχω εγώ την αγάπη...
Όχι επειδή με πνίγει... (Πού τέτοια τύχη...)
Αλλά επειδή εκείνη δεν με συμπάθησε ποτέ και πολύ κι έτσι δεν τη θυμάμαι...
Κι ό,τι δεν θυμάσαι, συνήθως το φοβάσαι.
Είναι ένα τέρας κρυμμένο στην ντουλάπα.
Ένα τέρας με κίτρινα μάτια, που το έχεις κλειδώσει για να μη σε κατασπαράξει.
Από μικρό παιδί η αγάπη ήταν το όνειρό μου – που ποτέ δεν εκπληρώθηκε.
Μόνο κάποιες φορές, μόνο για λίγο.
Ύστερα φύσαγε πάντα Θεέ μου ένας Βοριάς και τα έπαιρνε όλα, σαν να μην υπήρχε ποτέ τίποτε.
Κι έμενα πάντα να κρυώνω.
Όλη μου τη ζωή υποφέρω από κρύο, ακόμα κι όταν οι άλλοι καίγονται στον καύσωνα.
Μου λένε πως φταίει η χαμηλή μου πίεση. Εγώ ξέρω καλά τι φταίει.
Είναι κάτι πρωινά σαν κι αυτό που έχω μια γεύση μετάλλου στο στόμα, σαν να στραγγίζει δηλητήριο.
Κι είναι και κάτι βράδια που κλείνω την πόρτα μου, την κλειδώνω δυο φορές και βάζω την «προστατευτική» αλυσίδα.
Νιώθω σαν πληγωμένο αγρίμι, δεν θέλω να με πλησιάζει κανένας κι ούτε να περιμένω απολύτως τίποτα. Ούτε τηλέφωνα να χτυπήσουν, ούτε πόρτες ούτε τίποτε. Και απ' την άλλη, λιώνω μέσα μου από την προσδοκία, από την πόρτα που άνοιξε και μου θύμισε πως διψάω τόσο μα τόσο πολύ που χρειάζομαι έναν Αμαζόνιο αγάπης για να ξεδιψάσω.
Είναι απίστευτο τελικά πόσο ασφαλές είναι να μην προσδοκάς: δεν έχεις από τίποτα να διαψευτείς και αυτό από μόνο του είναι πολύ «προστατευτικό».
Ψέματα...
Τίποτα...
Ούτε αλυσίδες, ούτε “ψυχοπροφυλακτικά” μπορούν να προστατέψουν.
Ίσως γιατί το μόνο που θέλω εκεί στο βάθος που λιώνω είναι να βουλιάξω για λίγο στην τρυφερότητα και να μείνω εκεί πέρα, στην κούνια, στην ψευδαίσθησή της.
Ίσως γιατί μεγαλώνοντας δυο πράγματα μπορεί να συμβούν: ή να γίνεις πιο ανθεκτικός στον πόνο ή πιο ευάλωτος.
Νομίζω πως αυτή την εποχή μέσα μου εναλλάσσεται μια το ένα μια το άλλο.
Πού θα πάει, λέω, θα σταθεροποιηθεί κάποια στιγμή, ή προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση.
Το μόνο που ανακαλύπτω αργά και τρομακτικά είναι πως τελικά έχω τόση μα τόση αγάπη και τρυφερότητα να δώσω μέσα μου, που τρομάζω κι εγώ η ίδια από το μέγεθός τους.
Άλλη τόση, όμως, θέλω και να πάρω...
Καλύτερα να μην ήθελα τίποτα, όπως μου συνέβαινε αιώνες τώρα...
Γιατί εκεί βρίσκεται το Βατερλώ μου... Όταν ζητάω κι εγώ να πάρω...
Απλά πράγματα, τίποτα σπουδαίο, μη νομίζεις. Σεβασμό για αρχή, λίγη αγάπη γι' αργότερα.
Σκέτο Βατερλώ σου λέω...
Δεν με πάει η αγάπη.
Να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα να ξυπνήσω αύριο το πρωί και να 'χουν πάψει όλα αυτά, να 'χουν σιωπήσει, να 'χουν τελειώσει.
Αλλά ποιος είπε πως θα μου χαριστεί κάτι σ' αυτήν τη ζωή; Αυτή δεν γνωρίζει την τακτική του marketing: αγοράζεις ένα και παίρνεις άλλο ένα δώρο!
Και ως γνωστόν, life is a bitch and then you die.
At least, I die.
Game over.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΥΤΟ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΕΔΩ ΛΟΓΩ ΕΛΛΕΙΨΗΣ BLOG..

ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΑΣ ΘΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΟΜΩΣ ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΤΟ ΕΓΡΑΨΕ...

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

ΠΑΤΟΥΣΙΤΣΑ

Mια μέρα όλο ήλιο

2007-03-07T11:29:00.000+02:00

Μια μέρα όλο ήλιο σήμερα..

Μέρα που σε κάνει να ονειρεύεσαι..

Να σκέφτεσαι κλεισμένος μέσα στους τοίχους του γραφείου ένα τραπεζάκι σε παραλία, ουζομεζέ, καλή παρέα, μουσική, και ξαφνικά να εξαφανίζονται οι τοίχοι και να είσαι εκεί.

Να κρυώνεις και να σου ρίχνουν το μπουφάν επάνω σου, να νιώθεις τη γεύση του ούζου στο στόμα σου, να ακούς τη θάλασσα..

Μια μέρα όλο ήλιο που εξαφάνισε τους τοίχους του γραφείου μου έστω για λίγο.. μου φτάνει..

όμορφη μέρα να έχετε όλοι..

Πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή..

2007-03-06T11:27:00.000+02:00

Ξυπνάς ένα πρωί και αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι έγινε .... Που πήγαν οι στόχοι σου, τα όνειρά σου, αυτά που είχες σκεφτεί ότι θέλεις να κάνεις...

Ξυπνάς ένα πρωί και είσαι 36 χρονών.. Και αναρωτιέσαι τι πήγε στραβά... Πως έφτασες σ'αυτή την ηλικία χωρίς να έχεις πραγματοποιήσει ούτε ένα όνειρο, ούτε ένα στόχο απο αυτούς που είχες βάλει.. Πως έβαλες τα όνειρά σου στην άκρη.. και το κυριότερο.. γιατί ?

Λάθος επιλογές ?? Πές το όπως θέλεις, βρες όποια δικαιολογία θέλεις να το ανακαλύψεις αλλά και να το καλύψεις.

Βρες ένα τρόπο να σταματήσεις να σκέφτεσαι πως εσύ άλλα ήθελες, άλλα ονειρευόσουν απο τότε που ήσουν κοριτσάκι, σε εκείνο τον κήπο με τις τριανταφυλλιές. Βρες ένα τρόπο να σταματήσεις να σκέφτεσαι για να μπορείς να λειτουργείς.

Κι αν πήραμε τη ζωή μας λάθος τι έγινε ? Κι αν είναι αργά να την αλλάξουμε τι έγινε ?

Στο κάτω κάτω δεν είναι και τόσο κακή η σημερινή. Μπορεί να μην μοιάζει με αυτήν που ονειρεύτηκες μα έχεις περιθώρια να την αλλάξεις λίγο ακόμη. Παρηγοριά στον άρρωστο μέχρι να βγει η ψυχή του που λέει και η παροιμία ? Ακόμη κι αυτό..

Πήραμε τη ζωή μας λάθος ...

Mου τη δίνουν οι βροχερές μέρες..

2007-02-27T11:20:00.000+02:00

Όταν δεν είμαι εκεί που θα ήθελα να ειμαι και αντ'αυτού ειμαι στη δουλειά.
Όταν διαλέγει να βρέξει την ώρα ακριβώς που ξεκινάω για την δουλειά και διαλέγει να σταματήσει ακριβώς την ώρα που φτάνω.

Άντε μην πω τίποτα πουρνό πουρνό...

Θα επανέλθω..

Mπαλάκι..

2007-02-21T09:31:00.000+02:00

Το μπαλάκι προσγείωσε στο κεφάλι μου η αγαπημένη Ιφιγένεια, λοιπόν :

1. Δεν έχω ωράριο στην δουλειά μου πράγμα που με εκνευρίζει πολύ (μα πολύ) και μου απαγορεύει να κάνω πρόγραμμα (γαμώτο).

2. Όταν αγαπάω κάποιον μου αρέσει να του το δείχνω με όλους τους τρόπους. Αγκαλιάζω πολύ, χαιδεύω πολύ και δυστυχώς μιλάω ακόμη πιο πολύ.

3. Όταν με αγαπάνε μου αρέσει να μου το δείχνουν και να μου το λένε.

4. Μου αρέσει πολύ η μουσική και προσπαθώ να ακούω συνέχεια. Με ταξιδεύει..

5. Αν αισθανθώ περίεργα κάνω ένα kit kat και αρχίζω να ονειρεύομαι. Με τα μάτια ανοιχτά. Βρίσκομαι αλλού, ακούω άλλα πράγματα, βλέπω ότι θέλω εγώ. Είναι ο τρόπος μου να μην τρελλαίνομαι. (δουλεύει δοκιμάστε το).

Αnd the ball goes to .......

1. Αγγελόσκονη
2. despoina
3. Τρίτωνα
4. Μικρή Ολλανδέζα
5. Tolisbak

Με τις υγείες σας..

Φιλιάααααααααα

2007-02-14T18:56:00.000+02:00

Αυτό δεν γίνεται να μην το γράψω...

Ο Παραμυθάς των παιδικών μας χρόνων...

http://www.paramithas.gr/

Μια φορά τον χάσαμε, να φροντίσουμε να μην τον ξαναχάσουμε..

Υ.Γ. Παιδιά.. δάκρυσα όταν τον είδα με όσα θυμήθηκα...

Τρίτη και 13

2007-02-13T16:34:00.001+02:00

Τρίτη και 13, γρουσουζιά, μπλα μπλα μπλα....
Το αφεντικό μου ειναι προληπτικό στο μέγιστο βαθμό. Οπότε όπως καταλαβαίνετε σήμερα δεν ειναι ακριβώς her lucky day !
Μας έχει δε ........ (οι τελίτσες μπαίνουν γιατί ειμαι ηθικό άτομο) (λέμε τωρα !) απο το πρωί. Αποφάσισε να έρθει και στο γραφείο παρόλο που αυτη τη μέρα δεν κινείται ουτε μεσα στο σπίτι της. Η λογική της : όλα ειναι στραβά και αν δεν είναι θα στραβώσουν, κι αν δεν στραβώσουν τωρα θα στραβώσουν αργότερα..
Δεν παίζεται λέμε. Εν τω μεταξύ, μπήκε ιος στο pc, χάλασε το φωτοτυπικό, χάλασε ο εκτυπωτής (έπιασε χαρτί και ΔΕΝ βγαίνειιιιιιιι), έπεσε το ρεύμα δυο φορές και όλα αυτά απο την ώρα που ήρθε.
Μήπως τελικα το αφεντικό μου ειναι η Τρίτη και 13 ??

Αντε καλό κουράγιο, που θα πάει θα τελειώσει η μερα δεν θα τελειωσει ???

Kαλημέρες

2007-02-09T10:08:00.000+02:00

Πολλές, όχι μια. Μια για τον καθένα σας..
Ξεχωριστή και μοναδική.
Όμορφη μέρα να έχετε όλοι..

Για μένα.

2007-02-07T19:08:00.000+02:00

Μου αρέσει το ροζ και το μπλε αλλά δεν τολμώ να φορέσω κανένα απο τα δυο. Το πρώτο λόγω ηλικίας και το δεύτερο γιατί δεν μου πάει.

Είμαι κρυουλιάρα και στο κρεβάτι φοράω σχεδόν πάντα κάλτσες τις χειμωνιάτικες νύχτες.

Είμαι πολύ συναισθηματική και αγαπησιάρα.

Μια μεγάλη αγκαλιά αξίζει για μένα περισσότερο απο ό,τιδήποτε στον κόσμο.

Αγαπάω δυνατά και παρορμητικά και δίνω τα πάντα μου. Οι φίλοι μου ξέρουν ακριβώς τι εννοώ.

Η αγαπημένη μου σοκολάτα είναι η Lacta

Σε εποχές μεγάλης γουρουνιάς τρώω ένα μεγάααλο πακέτο πακοτίνια.

Μαγειρεύω εξαιρετικά ή τουλάχιστον κανείς δεν τόλμησε να πει το αντίθετο !

Παρεξηγώ δύσκολα και διακρίνομαι για την τεράστια υπομονή μου (βλέπε δουλειά).

Είμαι φωνακλού. Δεν τσακώνομαι εύκολα αλλά αν τσακωθώ τσακώνομαι ακόμη και μόνη μου.

Δεν σκέφτομαι και πολύ πριν πράξω και ακόμη χειρότερα πριν μιλήσω..

Δεν φοβάμαι εύκολα, αλλά αν φοβηθώ φοβάμαι πολύ.

Τα αγαπημένα μου φαγητά είναι όλα αυτά που δεν παχαίνουν (!) και είναι πολύ καλά για την υγεία (πίτσα, μακαρόνια, πατάτες τηγανιτές).

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που χαμογελούν, γελούν, και έχουν δυνατή και σταθερή χειραψία.

Κάνω εύκολα γνωστούς. Το να γνωρίσω κόσμο είναι το πλέον εύκολο για μένα.

Δεν κολλάω εύκολα σε κάτι που θα μου πουν ή θα μου κάνουν. Το ξεπερνάω λίγο μετά χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Αν νυστάξω κοιμάμαι… ακόμη και όρθια.

Μου αρέσουν τα απλά πράγματα.

Είμαι εξαιρετικά χαδιάρα. Χαϊδεύω πολύ, αγγίζω τους άλλους πολύ και μου αρέσει να μου κάνουν το ίδιο.

Πίνω μόνο coca cola light. Όχι για τις θερμίδες αλλά επειδή μου αρέσει η γεύση της.

Τις Κυριακές που έχει παλιόκαιρο τρελλαίνομαι να κάθομαι στον καναπέ και να βλέπω όλη μέρα τηλεόραση.

Αγαπώ πολύ το ηλιοβασίλεμα. Μπορώ να σταματήσω στην μέση του δρόμου και να το χαζεύω αν τα χρώματά του είναι όμορφα.

Δεν μουρμουράω, δεν γκρινιάζω. Δεν μου αρέσει επίσης να μου μουρμουράνε και να μου γκρινιάζουν (εκτός αν το κάνουν χαριτωμένα).

Είμαι ελαφρώς ακατάστατη.

Χαμογελάω πολύ και σχετικά εύκολα.

Μιλάω επίσης πολύ άμα με πιάσει (λέγε με φλύαρη)

Ακούω όταν μου μιλάνε.

Δίνω πολύ καλές και αποδοτικές συμβουλές σε όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό μου.

Καπνίζω γιατί μου αρέσει.

Κάνω τα πάντα γι’αυτούς που αγαπώ κι έχω τεράστια υπομονή. Όταν όμως εξαντληθεί η υπομονή μου πατάω το delete και δεν επανέρχομαι. Διαγράφω.

Είμαι παραπονιάρα αλλά δεν ζητάω ποτέ τίποτα.

Δίνω χωρίς να περιμένω να πάρω. Έτσι όταν κάποιος μου δώσει πίσω είναι μια ευχάριστη έκπληξη.

Έπαιζα με τις κούκλες μου μέχρι τα 16 όπου τις παράτησα για έναν κούκλο.

Τις μέρες εκτός δουλειάς κυκλοφορώ με ένα τζιν, αθλητικά και τα μαλλιά μου κοτσίδες.

Ανησυχώ πολύ και εύκολα για τους ανθρώπους που αγαπώ.

Μισώ τα ρολόγια και την αίσθηση του χρόνου που περνάει.

Είμαι πολύ οργανωτική αλλά απέχω πολύ από το να είμαι οργανωμένη.

Δρω με το συναίσθημα και όχι με την λογική (η λέξη λογική μάλλον απουσιάζει από το λεξικό μου).

Θέλω να ακούω ότι με αγαπάνε. Θέλω και να μου το δείχνουνε.

Cell Block Tango - Chicago

2007-01-08T21:25:00.000+02:00

My favourite ...

He had it coming
He had it coming
He only had himself to blame
If you'd have been there
If you'd have seen it
I betcha you would have done the same!

I met Ezekiel Young from
Salt Lake city about two years ago
and he told me he was single
and we hit it off right away.
So, we started living together.
He'd go to work, he'd come home, I'd
fix him a drink, We'd have dinner.
And then I found out,
"Single" he told me?
Single, my ass. Not only
was he married
...oh, no, he had six wives.
One of those Mormons, you know. So that
night, when he came home, I fixed him
his drink as usual.
You know, some guys just can't hold
their arsenic.
[ALL]
He had it coming
He had it coming
He took a flower
In its prime
And then he used it
And he abused it
It was a murder
But not a crime!

[JUNE (Spoken)]
Now, I'm standing in the kitchen
carvin' up the chicken for dinner,
minding my own business,
and in storms my husband Wilbur,
in a jealous rage.
"You been screwin' the milkman,"
he says. He was crazy
and he kept screamin',
"you been screwin the milkman."
And then he ran into my knife.
He ran into my knife ten times!

[ALL]
If you'd have been there
If you'd have seen it
I betcha you would have done the same!

Τελίτσες...

2007-01-03T12:08:00.000+02:00

"Προχθες ηταν πρωτοχρονια και σαν απο καποια βουβη και αορατη υποχρεωση, οι ανθρωποι παιρνουν αποφασεις τετοιες μερες. Μεχρι η ιδια υποχρεωση να βαλει στη θεση τους αλλες... καθε χρονο ο ιδιος ματαιος κυκλος. Υπογεια υποχρεωμενοι να αντικαθιστάμε τις αθετημενες υποσχεσεις που οι ιδιοι δώσαμε στους εαυτους μας, με αλλες που θα αθετησουμε στον χρονο που ξεκιναει..."

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...

2006-12-29T16:18:00.000+02:00

Να έχετε μια πολύ καλή χρονιά όλοι σας και να είστε καλά.
Ο καινούργιος χρόνος να σας φέρει ότι πραγματικά επιθυμείτε μα πάνω απο όλα ΥΓΕΙΑ, ΧΑΡΑ και ΧΑΜΟΓΕΛΟ..

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Σας φιλώ όλους και τον καθένα ξεχωριστά..

Tώρα θύμωσα...

2006-12-29T12:08:00.000+02:00

Είναι καλό αυτό τώρα που μου βγαίνει σε θυμό ?
Μάλλον καλό είναι...
Άντε μην πω καμιά πολύ βαριά κουβέντα μέρες που είναι...
Θα μείνω σ'αυτό που έγραψα.
Να είσαι καλά και να έχεις όλα τα καλά του κόσμου αρκεί να είσαι μακριά απο μένα..
Αλλα πολύ μακριά όμως..

Δανεικό..

2006-12-27T15:28:00.001+02:00

"Και πολλές φορές οι απαντήσεις που υπάρχουν σε μια ερώτηση δεν είναι από αυτές που αντέχει η καρδιά ή το μυαλό μας".

Δανεική η απάντηση μα με εκφράζει πάρα πολύ..

Υ.Γ. Σ'ευχαριστώ Ναταλία.. όταν σε διαβάζω νιώθω σαν να τα έχω γράψει εγω..

Kαλά Χριστούγεννα...

2006-12-22T21:09:00.000+02:00

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Φέτος, έτσι για αλλαγή δηλαδή, αν μπορείς, φέρε μου λιγότερα χρέη, λιγότερες ευθύνες, λίγο περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου, για τους δικούς μου ανθρώπους και για τους φίλους μου..

Σ'ευχαριστώ πολύ και σε φιλώ γλυκά..

Υ.Γ. Το γάλα και τα κουλουράκια που θα βρεις δίπλα στο τζάκι μη τα θεωρήσεις λάδωμα.. κάθε χρόνο σου τα αφήνω ποτέ δεν τα τρώς (μήπως έχεις πρόβλημα με τη μαγειρική μου ??).

Αουτςς..

2006-12-19T14:18:00.000+02:00

Πόνεσε αυτό...πολύ...

Αγαπημένα και χαρισμένα..

2006-12-03T21:12:00.000+02:00

Σήμερα ξέφυγα λίγο απο τον ίσκιο μου, φτερούγισα ελεύθερα στα τοπία της ψυχής μου..
Δεν φταίει η καθημερινότητα.. η φαντασία φταίει που δεν την κάνει παρέα...

Δε χρωστάω τίποτα σε κανέναν ! έχω πληρώσει τις επιλογες μου έως δεκάρας,
δεν μ'ενδιαφέρει αν κέρδισα ή αν έχασα..
Εγώ για το παιχνίδι ήμουν εδώ..

Χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να περπατήσω στην βροχή.. για να καταλάβω επιτέλους πως πίσω απο τα μαύρα σύννεφα κρύβεται ένας ήλιος λαμπερός..

και απο φίλη μου αγαπημένη.. (μου επιτρέπεις έτσι ??, στο είπα ταυτίστηκα..)(και την επέμβαση μου την επιτρέπεις έτσι.. φιλενάδα μου ??)

"Υπήρξε όμως και κάτι άλλο πιο σημαντικό για μένα. Θυμήθηκα πως είμαι γυναίκα μετά από πολύ καιρό. Για τους δικούς μου λόγους, αυτό στο χρέωσα.

"Και δεν μπορούσα να προσπαθώ να διεκδικώ το Όσκαρ τώρα στα γεράματα.

"Άρπαζα όλες τις στιγμές, γιατί πίστευα πως παρά το γεγονός πως εσύ κι εγώ ήμασταν μια κινούμενη παρεξήγηση, το σύμπαν είχε κέφια και σκουντουφλούσαμε ο ένας στον άλλον επάνω.

"Είχα την υποψία πως ψιθύριζε "Έχει άλλη μία στιγμή εδώ, γράφει το όνομά σου" κι αλήθεια, ποιος θα τολμούσε να μην αγκαλιάσει ένα δώρο;

"Δεν βάζω ημερομηνία λήξης στους ανθρώπους. Ούτε στην επικοινωνία.

"Γνώρισα μέσα από γραμμές και λέξεις έναν άνθρωπο και για δικούς μου λόγους πάλι, τον εκτίμησα, τον σεβάστηκα, χάρηκα την κάθε μου στιγμή μαζί του"

Τα βαλμένα σε εισαγωγικά δανεισμένα απο την φίλη μου την Νατ (ηλίθια ρομαντική) (ηλίθια δεν ειναι.. είναι όμως απολύτως ρομαντική).. Νατ Σ'ευχαριστω.. ξέρεις εσυ γιατί..

Διάθεση ? - 1

2006-12-02T12:16:00.000+02:00

Η διάθεσή μου ανεβοκατεβαίνει σκάλες..
Δεν θέλω τίποτα να κάνω.. Να σκέφτομαι ? Αβάσταχτο. Να νιώθω ? ακόμη πιο αβάσταχτο..
Να πάρω τηλέφωνο ? Με τίποτα ! Να στείλω μήνυμα ? Απο κλεί εται..
Την ανάσα σου στο σώμα μου τα χέρια γύρω απο το λαιμό.. λέει ο Χατζηγιάννης
Δεν μπορώ να γιορτάσω ούτε και να λυπηθώ..
Δεν μπορώ πάω πάσο, τέτοια μέρα δεν μπορώ
Κάθε ώρα που περνάει σε διαγράφω.. Κάθε ώρα προσπαθώ..
Γυρνάω πλάτη σιγά σιγά. Δεν μπορώ να θυμάμαι, μια σκιά να νοσταλγώ..
Την ανάσα σου στο σώμα μου, τα χέρια γύρω απο το λαιμό..
Μην μου ξαναπείς πως σου έλειψα, μην με ξαναπείς χαρά σου..
Δεν θέλω, δεν μπορώ, δεν αντέχω, δεν δεν δεν και άλλα τόσα δεν..
Κομμάτια παντού.Απλωμένα γύρω γύρω και δεν μπορώ να τα μαζέψω. Αισθήματα ? Ψέμματα ?
Γιατί ?
Λάθος είσαι. Λάθος είμαι κι εγω για σένα.. Και όχι δυο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό.. Αυτά είναι παραμύθια για μικρά παιδιά..
Θα σου πω αντίο. Τώρα που ακόμη μπορώ.
Την ανάσα σου στο σώμα μου, τα χέρια γύρω απο το λαιμό...

Βοήθεια

2006-12-01T18:53:00.000+02:00

Επιστροφή ?

2006-11-29T16:58:00.000+02:00

Επιστροφή μετά απο μια μεγάλη περίοδο ... δεν ξέρω πως να τη χαρακτηρίσω..

Επιστροφή λοιπόν.

Μια μεγάλη Καλησπέρα σε όλους σας.

Kαλημέρες

2006-07-26T18:27:00.000+03:00

Καλημέρες σε όλους.. Φωτεινές, διακοπών.. Χαρούμενες καλημέρες. Φωνακλούδες.
Να ειστε όλοι καλά

Αναδημοσίευση...

2006-07-20T19:36:00.000+03:00

Καμιά φορά η ψυχή φεύγει. Πάει ταξίδια μακρινά. Και γελάει.. γελάει με γέλιο παιδικό κρυστάλλινο..αληθινό.
Και γίνεσαι μικρό παιδί ξανά.
Σαν τότε..
Η μάνα μου με μεγάλωσε με παραμύθια.. Με έμαθε να διαβάζω πριν ακόμα πάω σχολείο. Διάβασα το πρώτο μου παραμύθι στα 6 μου χρόνια. Από κει και πέρα βουτήχτηκα σε μαγεμένες θάλασσες, ανακάλυψα πολύχρωμα μυστικά, έγινα η πεντάμορφη, με φίλησε ο πρίγκηπας του παραμυθιού, ανακάλυψα το ελιξίριο της μαγεμένης αιώνιας ευτυχισμένης ζωής και έπινα κάθε μέρα από λίγο. Κάθε μέρα ήμουν και διαφορετική πριγκήπισσα. Κάθε μέρα ο ουρανός μου είχε και άλλο παραμύθι. Το χρώμα μου ήταν το γαλάζιο. Σαν τη φούστα της αποκριάτικης στολής μου. Εκείνης με τα κεντημένα διάσπαρτα αστεράκια που την φόραγα σχεδόν όλο τον χρόνο.. Αρνιόμουν με τόσο πείσμα να την βγάλω και τσίριζα κάθε φορά που την ακουμπούσαν.. Μόνη εξαίρεση το καπέλλο. Μεγάλο βελούδινο με αστεράκια κολλημένα πάνω.. Αυτό το φορούσα μόνο τις απόκριες.. όλα είχαν το νόημά τους. Και τα μικρά και τα μεγάλα. Γέμιζε η ψυχή μου με νεράιδες και ξωτικά κι όταν βαριόμουνα έριχνα και μια βόλτα στο μαγεμένο δάσος.. Χανόμουν και ρωτούσα τους κούνελους πληροφορίες, έφτανα σε κήπους παραδεισένιους και έπινα νερό από ποταμάκια με γλυκό νερό.. Ξέχνουσα ποια είμαι.. Τα παραμύθια μου δεν είχαν κακές μάγισσες. Αυτές τις έδιωχνα από την αρχή… ότι κακό και μαύρο το εξαφάνιζα μέχρι να πεις κύμινο !
Μετά η φυγή του πατέρα …το σχολείο....οι πρώτοι έλεγχοι. Λόλα, να ένα μήλο. Οι πρώτοι βαθμοί..10 με τόνο. Το χαρτζιλικάκι που γινόταν στα διαλλείματα κουλούρι ή μπομπονέλλα με γεύση φράουλα. Η δασκάλα κακιά μάγισσα, η μόνη που δεν μπόρεσα να διώξω, με το χέρι μόνιμα σηκωμένο πάνω από το κεφάλι μας.. Όνειρα πολλά για το τι θα γινόμαστε όταν μεγαλώναμε.. Αν με ρωτούσε κάποιος τώρα θα του έλεγα «άνθρωπος», άνθρωπος θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω… Ξυλομπογιές σε όλα τα χρώματα.. Χαρτιά γεμάτα ζωγραφιές πεταμένα από δω κι από κει.. Ζωγράφιζα ζωή.. ήλιο κίτρινο. Φεγγάρι με χαμόγελο και μάτια…. μπλέ φωτεινό η θάλασσα και πάντα ένα καραβάκι άσπρο, κίτρινο, κόκκινο, ανάλογα με το χρώμα του και το πανί... να με πάρει μακρυά.. να ρίξει άγκυρα στην παραμυθοχώρα..
Ποθούσα το ανέφικτο από μικρή, ονειρευόμουν και νόμιζα πως άγγιζα την ευτυχία..
Τελικά δεν μεγάλωσα ποτέ..

Το ποστ αυτό αναδημοσιεύεται..

Kαλησπέρα..

2006-07-17T21:23:00.000+03:00

Καλησπέρα,

Έλειψα πολύ... μα είχα άδειο το μυαλό κι άδειο το σώμα. Έλειψα να με βρω και με βρήκα. Σε ήλιους φωτεινούς και κίτρινους σαν να έχουν βγει απο παιδική ζωγραφιά, σε φεγγάρια στρογγυλά με ζωγραφισμένα χαμογελάκια..Αποφάσεις, αποφάσεις... Αποφάσεις ενηλίκου απο μια παιδική ψυχή πως να παρθούν με σύνεση ???

Τέλος πάντων γύρισα.... Καθαρή, πεντακάθαρη..

Και σας ξαναβρίσκω !

Σας φιλώ όλους

2006-06-06T12:09:00.000+03:00

Για τους φίλους. Τους μακρινούς και τόσο κοντινούς. Για αυτούς που νοιάζονται και με τις κουβέντες τους απαλύνουν την πικρία, την απογοήτευση. Σ'αυτούς χρωστάω.

Μ'ένα μπλοκ ζωγραφικής στο χέρι και ξυλομπογιές περπάτησα μέχρι εκεί που ο ήλιος είχε κρυφτεί. Έκατσα απέναντί του και τον ζωγράφισα στον ουρανό. Του το έδειξα και καάλαβε πως η θέση του ήταν εκει. Σηκώθηκε με αργά βήματα και σκαρφάλωσε στον ουρανό. Μου υποσχέθηκε πως θα μείνει εκεί για πάντα. Πως δεν θα ξαναφήσει το σκοτάδι να πάρει την θέση του. Πως θα φωτίζει πάντα τις ζωές μας και κάθε πρωί θα χαμογελάει.

Γύρισα..

Ευχαριστώ όλους.. για την αγάπη, για την σκέψη..

Καλημέρα..

2006-05-30T10:52:00.000+03:00

Περνάω μια βόλτα απ'όλους σας.. Σας διαβάζω, σας νιώθω, σας ζω.. μα δεν μπορώ να γράψω. Δεν μπορώ να γράψω τίποτα για μένα. Ξέρω πως είναι παροδικό, πως θα περάσει όπου να'ναι. Απλά τώρα είμαι σ'αυτη την φάση.
Ενα post απλά για να ξέρετε πως είμαι εδώ. Νιώθω ήδη καλύτερα. Το ξεπερνάω. Το παλεύω ρε γαμώτο δεν το αφήνω να με πάρει απο κάτω.
Σας φιλώ όλους και σας στέλνω μια όμορφη μέρα..

Να ζεις, ν'αγαπάς, να μαθαίνεις..

2006-05-16T11:13:00.000+03:00

Ο τίτλος κλεμμένος, τα συναισθήματα δικά μου..

Να ζεις, ν'αγαπάς, να μαθαίνεις.. Αμα ξεχάσεις να ζεις αλλά αγαπάς και δεν μπορείς να το ζήσεις ? Αμα μαθαίνεις μπορείς να μάθεις να ζεις ?

Παράξενα τα συναισθήματα του τελευταίου καιρού. Μοιρασμένα. Να θες να φύγεις, να θες να μείνεις.. Ούτε ξέρεις τι. Να βγαίνει ένα φως μέσα στο σκοτάδι αλλά να μην μπορείς να το δεις γιατί είναι τόσο δυνατό που σε τυφλώνει..

Ν'αγαπώ ξέρω, να μάθω μπορώ, να ζήσω ?? Να το ζήσω ? Μπορώ ? θα μπορέσω ?

Καλημέρες.

Η πατουσίτσα

2006-05-12T21:06:00.000+03:00

Υπάρχουν ώρες να, σαν τώρα, που στεναχωριέμαι και πιέζομαι.
Υπάρχουν ώρες που ουρλιάζω και δεν μ'ακούει κανείς.
Φίλους ? Έχω φίλους. όσους πρέπει, όσους επέλεξα, ούτε πολλοί είναι ούτε λίγοι. Αληθινούς φίλους. Με διάθεση ν'ακούσουν και να βοηθήσουν. Εγώ δεν θέλω... Δεν θέλω να λέω και να ξαναλέω αυτά που λέω στον εαυτό μου κάθε λίγο και λιγάκι. Κανείς φίλος μου δεν θα κατακρίνει αυτά που θα του πω. Εγώ δεν θέλω...
Και βάζω μια μάσκα και περνάνε οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια.
Και γελάω μα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πόσο το πληρώνω αυτό.
Ακριβά στοιχίζει.. πολύ ακριβα.
Και αυτός δεν μπορεί να καταλάβει. Καταλαβαίνετε εσείς όμως. Γι'αυτό γράφω. Γι'αυτό είμαι εδώ.
Καληνύχτα και καλό σαββατοκύριακο

Σημείωμα..

2006-05-10T19:16:00.000+03:00

Έπλυνα και απλωσα τα κοντομανια μπλουζακια. Γεματα με νερό στις ινες τους τα αφησα εκει να κρεμονται, να στεγνωσουν μια και η άνοιξη έχει υγρασία. Μπλουζακια με εντονα χρώματα, φωτεινα, ακριβά όπως θελω και προσπαθω να ορίσω την επιγεια πορεια μου. Η εναέρια ειναι απλά μια τρελλη γοητεία. Εχεις κανει πιρουέτες στον ουρανο; Οχι; Το ξερω. Μπορεις όμως να φανταστεις τον εαυτό σου να τις κάνει; Αυτο δεν το ξερω και ίσως να ηθελα να το μαθω. Αλλά στα προσωπικα εαν δεν σου ανοίξουν την πόρτα δεν μπαίνεις. Ισως να την χτυπήσεις και να φύγεις.
Λέω πολλά, ξερω επίσης πολλά αλλά ζω με λίγα. Για να ονειρευομαι τα πολλά. Απο τους ελάχιστους που μπορουν να μου τα δώσουν. Απλόχερα.

Καληνύχτα

Συγγνώμη..

2006-05-09T12:54:00.000+03:00

Σου χρωστάω μετά απο χρόνια μια συγγνώμη.
Για όσα έκανες και εγώ ούτε καν προσπάθησα.
Για όσα πρόσφερες απλόχερα και εγώ τα πήρα χωρίς να σκεφτώ.
Για όλα τα ψέματα που αναγκάστηκα να πω.
Για όλες τις δικαιολογίες που μου έδινες.
Για όλη σου την προσπάθεια.
Για την αγάπη που με τόση ανιδιοτέλεια μου πρόσφερες.
Γιατί σε έκανα να κλάψεις.
Γιατί σε πίκρανα πολύ.
Γιατί σε αδίκησα πολλές φορές.
Γιατί σε ταλαιπώρησα πάρα πολύ.
Γιατί ποτέ δεν σου έδωσα κάτι παραπάνω.
Γιατί ποτέ δεν ήμουν εκεί όταν με χρειαζόσουν.

Και θέλω να σου πω πως Σ'ευχαριστώ.
Γιατί μ'αγάπησες αληθινά.
Γιατί είσαι ένας υπέροχος άνθρωπος.
Για τις αγκαλιές που ήταν πάντα εκεί όταν τις χρειαζόμουν.
Γιατί έκανες απίστευτη υπομονή μαζί μου.
Γιατί πάντα στόχος σου ήταν να αισθάνομαι εγώ καλά και προτεραιότητά σου εγώ και μόνον εγώ.
Γιατί μου έδωσες καλά πράγματα.
Γιατί μου έμαθες πως η αγάπη και η αξιοπρέπεια πάνε μαζί.

Και επειδή ο κατάλογος είναι ατελείωτος και επειδή αν δεν τα έλεγα δεν θα ησύχαζα για άλλη μια φορά
Συγγνώμη, ευχαριστώ και λυπάμαι...
Καλή σου μέρα όπου και να'σαι. Καλή ζωή.

2006-05-09T11:36:00.000+03:00

Καλημέρες φωτεινές και υπέροχες.

Μήπως να μετράω ανάποδα πια για τις διακοπές ?? Λέω μήπως..

2006-05-08T19:55:00.000+03:00

Φωτογραφία απο ένα καλοκαίρι που πλήγωσε και πληγώθηκε πολύ.

Καλησπέρα και Καληνύχτα

Καμιά φορά..

2006-05-08T18:30:00.000+03:00

Καμιά φορά λέω να φύγω.. λέω να παω κάπου μακρυά.. Και μετά σκέφτομαι πως δεν γίνεται. Πως εγώ δεν είμαι απο τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να το κάνουν και πως ακόμη και να ήμουν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που εξαρτώνται απο μένα.. Που περιμένουν αγάπη, λέξεις, χάδια, υλικά και ψυχικά αγαθά.. και μου θυμώνω που το σκέφτηκα.

Καμιά φορά λέω ν'αλλάξω.. να γίνω ένας άλλος άνθρωπος. Που δεν πονάει, δεν πληγώνεται και κυρίως δεν πληγώνει. (Να'ξερες πόσες τύψεις κουβαλάω).. μα τώρα πια μάλλον είναι αργά.. και μου θυμώνω που το σκέφτομαι.

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο αλλιώτικη θα μπορούσε να ήταν η ζωή μου αν είχα πει ναι αντί για όχι.. Αν είχα κάνει αυτό που ήθελα αντί γι'αυτό που έπρεπε. Αν ήσουν εδώ..
Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο λένε.. η δικιά μου η παλιά αγάπη πήγε στην κόλαση.. (Να'ξερες πόσες τύψεις κουβαλάω)..

Για το chananaki...

2006-05-06T22:20:00.000+03:00

Σανανάκι μου καλό.... ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΑ.!Υγεία χαρά και κάθε καλό να σε συντροφεύουν στην ζωή σου. Κάθε μέρα της να είναι γιορτή για σένα.

Σε σκεφτόμαστε, σ'αγαπάμε και είμαστε δίπλα σου όλοι εμείς που δεν θέλουμε να σε ξαναδούμε στενοχωρημένο ποτέ πιά...Γι'αυτό θα το ξαναπώ.. ΟΛΗ Η ΖΩΗ ΣΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ.

Υ.Γ. και επειδή κείμενο χωρίς υποκοριστικούλια δεν γίνεται.. > σανανουλινάκι μου χρόνια πολλά γλυκουλάκι μου.. Μάτς.

Γιατί έτσι μ'αρέσει..

2006-05-04T19:49:00.000+03:00

Κάποιος μου είπε..

2006-05-04T11:49:00.000+03:00

Κάποιος μου είπε πως είναι το σπίτι του τρελλού...

Εγώ κάθε φορά που περνάω απ'έξω στέκομαι και το κοιτώ. Με κάνει να σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να είμαι αυτό που οι άλλοι ονομάζουν "τρελλή"... Μου φέρνει στο μυαλό εικόνες με ήλιο και χαμόγελο. Εκεί μέσα νομίζω πως ποτέ δεν βρέχει. Πως οι αστραπές δεν φτάνουν μέχρι εδώ.. Πως όποιος "ζωγράφισε" αυτό το σπίτι έχει μόνο όμορφα όνειρα και ήλιο στην καρδιά..

Κι'αυτή η φωτογραφία είναι τραβηγμένη απο το κινητό.. αρχίζω και βρίσκω την σύνδεση της ψυχής με το pc. Δεν χρειάζεται καλώδιο τελικά.. bluetooth χρειάζεται..

Καλημέρα !

Καλή πρωτομαγιά.

2006-04-28T18:17:00.000+03:00

Καλη Πρωτομαγιά σε όλους

Τον τελευταίο καιρό

2006-04-28T11:21:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό παρατήρησα ότι έχω αποκτήσει επιλεκτική μνήμη. Ό,τι απο τα παλιά πονάει, πληγώνει, δεν μ'αρέσει, με κάνει να ντρέπομαι έχει διαγραφεί. Άμυνα ? Δεν ξέρω.. Απο τη μια χάνονται αναμνήσεις. Καλές ή κακές δεν έχει σημασία. Πολύτιμες. Στιγμές που πέρασαν και δεν ξανάρχονται.. Απο την άλλη όμως ?

Η βροχή δεν βοηθάει..

Καλημέρες βροχερές, γκρίζες όπως ο καιρός αλλα απο μια πατουσίτσα ρόζ.

2006-04-20T15:33:00.000+03:00

Καλό Πάσχα σε όλους

Να περάσετε όμορφα

Παραλήπτης άγνωστος..

2006-04-19T15:22:00.000+03:00

Είχα απλώσει γύρω σου μια αόρατη ασπίδα να μην σε φτάνει κανένα κακό. Σε είχα περιβάλει με την αγάπη μου και σε προστάτευα απο όλα και όλους.. Βέβαια αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω εγώ ασπίδα και ενός κακού μύρια έπονται οπότε ...

Η ασπίδα σου ξεθώριασε με τα χρόνια. Η δική μου ασπίδα. Αυτή που σου είχα χαρίσει τότε θυμάσαι ?

Τώρα δεν έχω άλλη να σου δώσω.. Τώρα ίσως θα πρέπει να μου δώσεις εσύ γιατί κουράστηκα τόσα χρόνια χωρίς αυτήν.

Τι λες θα μπορέσεις ?

Bad Bad day !

2006-04-18T18:47:00.000+03:00

Σήμερα έκλαιγα όλο το πρωί - μεσημέρι. Αυτό αποτελεί μεγάλη εξαίρεση για μένα διότι : α) δεν κλαίω ποτέ πρωί - μεσημέρι - απόγευμα (μην ρωτήσετε γιατί είναι απλό είμαι πολύ απασχολημένη για να κλάψω, β) δεν κλαίω μπροστά σε συναδέλφους, αφεντικά, γνωστούς, courier που ήρθαν να πάρουν χαρτιά, το παιδί της απέναντι πιτσαρίας κ.λ.π. κ.λ.π. (όχι για λόγους prestige απλά δεν είναι κάτι που θα με βοηθήσει)

Ευτυχώς τώρα αρχίζω να αισθάνομαι καλύτερα. Αποφάσισα δηλαδή να αισθανθώ καλύτερα ! Και άμα το αποφάσισα τέλος ! (αυτό θα πει αποφασιστικός άνθρωπος !!)

Λοιπόν, τέρμα τα κλάματα - με τα οποία περεμπιπτόντως δεν κερδίζεις και τίποτα - και βουρ στον πατσά !! Τα προβλήματα αντιμετωπίζονται. ΟΛΑ.. Και ευτυχώς για μένα (Μις Αισιοδοξία 1971 - 2006) δεν έχει περάσει μια μέρα απο την ζωή μου που να μην το πιστεύω. Παλεύω για όλα, γι'αυτό δεν μου πάει αυτό το υφάκι της κλαίουσας, τα προβλήματα είναι για να αντιμετωπίζονται. Όταν το βάζεις στα πόδια μόνο κακό μπορείς να κάνεις και να πάθεις...

Τώρα εγώ αυτά τα λέω σε σας για να τ'ακούω εγώ ???

Καλησπέρες σε όλους !!

όχι μελαγχολικές, όχι με κλάμματα. Με δύναμη και ψυχή !!

Αλλαγές...

2006-04-18T18:30:00.000+03:00

Τον τελευταίο καιρό δεν ξέρω τι μου έχει συμβεί. (Η μάλλον ξέρω αλλά είναι πολύυυ μεγάλη ιστορία). Έχω την αίσθηση της αλλαγής. Δεν είμαι εγώ. Είμαι η Κατερίνα, η Ελένη, η Μαρία οποιαδήποτε άλλη πάντως όχι εγώ. Τελευταία φορά που με κοίταξα έμοιαζα αλλιώς, σκεφτόμουν αλλιώς, φερόμουν αλλιώς.. Λέτε να είναι σωστό αυτό που λένε ο άνθρωπος όσο μεγαλώνει αλλάζει ?

Καλέ δεν με αναγνωρίζω ! (καλά φταίνει και κάτι κιλά που έχω βάλει αλλά μην το κάνουμε θέμα τώρα). Εγώ η ήρεμη, η "όπου γάμος και χαρά η Βασίλω μέσα", η συζητήσιμη, η συντρέχτρα (!) να έχω γίνει ένα ζώον ?

Καρφάκι δεν μου καίγεται για ό,τιδήποτε. Παλιά ο εαυτός μου ερχόταν πάντα στην τελευταία θέση - καλά και τώρα δεν είναι στην πρώτη αλλά τουλάχιστον είναι πολύ πιο πάνω-.

Δεν με ένοιαζε να είμαι εγώ καλά αρκούσε να είναι οι άλλοι. (το λένε και "θύμα").

Συμπέρασμα (?) : έφαγα τα μούτρα μου τόσες πολλές φορές και μάλλον δεν αντέχω άλλο οπότε θα πρέπει να ζήσω με τις αλλαγές που 'εχω υποστεί.

Τεσπα αφού άλλαξα που άλλαξα δεν μπορούσα να έρθω σε ένα πιο βελτιωμένο μοντέλο ? Δεν σου λεω να γίνω δέκα χρόνια νεότερη, με την ηλικία μου δεν έχω κανένα πρόβλημα - 35 πατημένα - αλλά δεν γινόταν να χάσω και καμιά δεκαριά κιλά και να είμαι και πιο γυμνασμένη ? όχι πολύ λίγο.. Γαμώτο !!!!!

2006-04-14T20:30:00.000+03:00

Συνήθως τα μεγάλα ψέματα αρχίζουμε να τ'ακούμε λίγο μετά που πατάμε το πόδι μας στον κόσμο. Όταν ήμουν μικρή άκουσα απο κάποιον να λέει πως "η ζωή είναι ένα παιχνίδι". Με την ψευδαίσθηση του ότι η ζωή είναι παιχνίδι με έπιασε τρελλή χαρά. Μετά άκουσα πως "η ζωή είναι ένα ταξίδι". Ενθουσιάστηκα και πάλι. Αφού η ζωή θα ήταν ένα ταξίδι τότε θα ήταν συνεχόμενες διακοπές. Λίγο μετά έμαθα και εγώ όπως όλοι στο σχολείο τον ορισμό της μεταφοράς και του συμβολισμού. Μετά, στην εφηβεία μου ερωτεύτηκα και ένιωσα πως η ζωή είναι κάποιος άλλος άνθρωπος. Πάει κι'αυτό πέρασε.

Στην πορεία της ζωής μου διαμόρφωσα την δική μου προσωπική άποψη περί του ορισμού της ζωής : Η ζωή είναι πράγματι ένα ταξίδι. Άλλοι ταξιδεύουν μόνοι, άλλοι ταξιδεύουν με παρέα. Άλλοι ταξιδεύουν γεμάτοι βαλίτσες και άλλοι με ένα μικρό σακβουαγιάζ που χωράει μόνο τα απαραίτητα. Άλλοι ταξιδεύουν με την χαρά του ταξιδιού και άλλοι σαν να μην ήθελαν να το πάνε αυτό το ταξίδι. Με κατεβασμένα μούτρα.

Στο ταξίδι μου, το δικό μου ταξίδι, κουβαλάω ένα νεσεσεράκι με τα απαραίτητα, ένα τετράδιο και έναν μαρκαδόρο κόκκινο. Για να γράφω τις αναμνήσεις μου. Να χρωματίζω το ταξίδι μου κόκκινο. Α και έναν ανεξίτηλο μαρκαδόρο (κόκκινος κι'αυτός) για να αφήνω και ένα σημαδάκι απο εκεί που περνάω. Έτσι θα ξέρουν ότι πέρασα. Έχω τον χάρτη και την πυξίδα μου μαζί γιατί δεν μπορώ να εμπιστευτώ τις πατημασιές στην άμμο για να ξαναγυρίσω. Αυτά είναι τα εφόδιά μου. Δεν ταξιδεύω μόνη, αλλά ούτε και με παρέα. Τώρα θα μου πείτε πως γίνεται αυτό ? Ε γίνεται ! Όπου βρω θάλασσα βουτάω μέσα χωρίς να προσέχω τους αχινούς και τις τσούχτρες. Έτσι για την χαρά του νερού.Τις περισσότερες φορές, βέβαια, ή το νερό είναι παγωμένο, ή αχινό πατάω, ή τσούχτρα με τσιμπάει ή ακόμη χειρότερα βρίσκεται ένας βλάκας και μου κάνει πατητή. Παρόλα αυτά εγώ δεν το βάζω κάτω. Βουτάω και όπου με βγάλει....

Καλό Σαββατοκύριακο !

Μαριαλενάκι...για σένα !

2006-04-12T15:34:00.000+03:00

Μαριαλενάκι αφού δώρο μόνο γραπτό μπορώ να σου χαρίσω, σου κάνω δωράκι μια ιστοριούλα του Ευγένιου Τριβιζά.

Για σένα με τις πιο γλυκές ευχές ..

TO ΠΟΝΤΙΚΑΚΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΓΓΙΞΕΙ ΕΝΑ ΑΣΤΕΡΑΚΙ του Ευγένιου Τριβιζά

ΗΤΑΝ κάποτε ένας ποντικούλης που το λέγανε Τρωκτικούλη. Ο Τρωκτικούλης ο ποντικούλης κάθε φορά που έβλεπε τα αστεράκια στον ουρανό, ήθελε να τα αγγίξει.
- Παππού - έλεγε στον παππού του - σήκωσέ με σε παρακαλώ στα χέρια σου για να αγγίξω ένα αστεράκι.
- Δεν γίνεται αυτό που ζητάς εγγονάκι μου απαντούσε ο παππούς του. Τα αστεράκια είναι πάρα πολύ ψηλά. Δεν είναι καθόλου εύκολο να τα αγγίξει κανείς.
- Μα γιατί είναι τόσο ψηλά παππού;
- Είναι τόσο ψηλά για να μην τα αγγίζουνε τα ποντικάκια και λερώνεται η ασημόσκονή τους.
- Εγώ όμως παππού μια μέρα, να το δεις, θα αγγίξω ένα αστεράκι. Αλλά προτού το αγγίξω, θα πλύνω καλά- καλά τα χεράκια μου για να μην λερώσω την ασημόσκονη του.
Και τι δεν έκανε ο Τρωκτικούλης για να αγγίξει ένα αστεράκι. Έπαιρνε φόρα και πηδούσε με όλη του την δύναμη όσο πιο ψηλά μπορούσε. Σκαρφάλωνε σε σκουπόξυλα. Σκαρφάλωνε σε τηλεγραφόξυλα. Σκαρφάλωνε σε κεραίες τηλεόρασης. Σκαρφάλωνε σε καμπαναριά. Τίποτα όμως. Όσο και να προσπαθούσε δεν κατάφερνε να αγγίξει ένα αστεράκι.
- Ίσως είχε δίκιο ο παπούλης σκεφτόταν - Ίσως να μην αγγίξω ποτέ στην ζωή μου αστεράκι. Αλλά πάλι, το θέλω τόσο πολύ, που -ποιος ξέρει- ίσως κάποια μέρα να τα καταφέρω.
- Έτσι περνούσαν οι μέρες και οι μήνες ώσπου ένα Χριστουγεννιάτικο βράδυ βγήκε ο Τρωκτικούλης από την ποντικότρυπα του και τι να δει; Ένα στολισμένο έλατο στην μέση του σαλονιού και στην κορφή του ελάτου ένα ασημένιο αστεράκι.
Ο Τρωκτικούλης, έτριψε τα μάτια του σαστισμένος, έκανε πέντε τούμπες από τη χαρά του, έκανε μπροστά, έκανε πίσω και έτρεξε στην ποντικοφωλιά του.
- Παππού! παππού! Έλα να δεις! ένα δέντρο φύτρωσε στη μέση του σαλονιού και στην κορυφή του έχει ένα αστεράκι.
- Είσαι σίγουρος εγγονάκι μου.
- Άμα σου λέω παππού! Θα το αγγίξω. Δεν μου ξεφεύγει! θα το αγγίξω.
Έτσι λοιπόν ο τρωκτικούλης έπλυνε τα χέρια του και για καλό και για κακό σαπούνισε τα ποδαράκια του και τα μουστάκια του και την ουρίτσα του και άρχισε να σκαρφαλώνει στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.
Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε.
Εκεί που σκαρφάλωνε συνάντησε ένα ξύλινο στρατιωτάκι. Φορούσε φανταχτερή στολή και στην μέση του είχε ζωσμένο ένα σπαθί.
- Γεια σου ποντικάκι - του είπε το στρατιωτάκι - Για πού το'βαλες;
- Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι
- Αστεράκι; Τι νόημα έχει να αγγίξεις ένα αστεράκι; - είπε το στρατιωτάκι - Έχω να σου προτείνω κάτι πολύ καλύτερο.
- Δηλαδή;
- Να γίνεις και συ στρατιώτης - Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί στη βάση του δέντρου; Εκεί μέσα βρίσκονται άλλα δώδεκα στρατιωτάκια. Θα κάνουμε ένα στρατό και θα κατακτήσουμε όλο το σπίτι, θα κυριεύσουμε το μπάνιο. Θα λεηλατήσουμε την κουζίνα και ποιος ξέρει; Μπορεί να βρούμε κανέναν άλλο στρατό και να τον κατατροπώσουμε. Μετά θα κατακτήσουμε και τον υπόλοιπο κόσμο. Θα είσαι ένας δοξασμένος στρατιώτης ποντικός και όλοι θα σε τρέμουνε.
- Δεν θέλω να είμαι ένας δοξασμένος στρατιώτης ποντικός και όλοι να με τρέμουνε.
- Τι θέλεις;
- Να αγγίξω ένα αστεράκι.
Έτσι ο Τρωκτικούλης συνέχισε να σκαρφαλώνει.
Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε -σκαρφάλωνε κι εκεί που σκαρφάλωνε, συνάντησε μια κουκλίτσα. Ήταν η πιο όμορφη κουκλίτσα που είχε δει ποτέ του. Είχε ολόξανθα μαλλιά και γαλάζια φουστίτσα.
- Γεια σου ποντικάκι - του είπε η κουκλίτσα - για πού τόβαλες;
- Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι.
- Και τι θα καταλάβεις να αγγίξεις ένα αστεράκι; είπε η κουκλίτσα - Ενώ αν αγγίξεις εμένα, αν με αγκαλιάσεις, αν με φιλήσεις, αν με αγαπήσεις - ποιος ξέρει - μπορεί να σε αγαπήσω κι εγώ. Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί με το ροζ περιτύλιγμα και την βυσσινιά κορδέλα στη βάση του δέντρου; Ε λοιπόν εκεί μέσα βρίσκεται ένα πανέμορφο κουκλόσπιτο, με λουλουδένια ταπετσαρία στη κρεβατοκάμαρα και μικρούλικα σερβίτσια στην τραπεζαρία. Θα ζήσουμε εκεί για πάντα ευτυχισμένοι και θα σου τηγανίζω κάθε μέρα τυροπιτάκια και την Κυριακή θα πηγαίνουμε στο κουκλοθέατρο.
- Δεν θέλω να ζήσουμε εκεί για πάντα ευτυχισμένοι ούτε να μου τηγανίζεις κάθε μέρα τυροπιτάκια ούτε την Κυριακή να πηγαίνουμε στο κουκλοθέατρο.
- Τι θέλεις;
- Να αγγίξω ένα αστεράκι.
- Καλά. Κάνε του κεφαλιού σου να δούμε τι θα καταλάβεις, είπε η κουκλίτσα.
Έτσι το ποντικάκι συνέχισε να σκαρφαλώνει.
- Σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε, σκαρφάλωνε και εκεί που σκαρφάλωνε συνάντησε ένα ναυτάκι.
- Γεια σου ποντικάκι - του είπε το ναυτάκι - Για πού το' βαλες;
- Πάω να αγγίξω ένα αστεράκι.
- Αστεράκι; Ποιος ο λόγος να αγγίξεις ένα αστεράκι; Γιατί να χάνεις τον πολύτιμο χρόνο σου με αστεράκια; -είπε το ναυτάκι - Έχω να σου προτείνω κάτι πολύ -πολύ - πολύ μα πάρα πολύ καλύτερο.
- Τι;
- Βλέπεις εκείνο εκεί το κουτί με το θαλασσί περιτύλιγμα και την μπλε κορδέλα στη βάση του δέντρου; Ε λοιπόν εκεί μέσα βρίσκεται μια μπουκάλα που έχει μέσα ένα καραβάκι. Θα σπάσουμε την μπουκάλα, θα κλέψουμε το καραβάκι θα πάμε στο πιο κοντινό ρυάκι και θα σαλπάρουμε. Έχω εδώ στην τσέπη ένα χάρτη θησαυρών. Θα βγούμε στον ωκεανό και θα βρούμε τον θησαυρό. Εκατό ροζ ρουμπίνια μεγάλα σαν καρύδια και χίλια πράσινα σμαράγδια μεγάλα σαν αμύγδαλα. θα είσαι ο πιο εύπορος ποντικός του κόσμου, όλοι θα σου κάνουν υποκλίσεις και θα ζεις σε ένα τυριόροφο σπίτι.
- Δεν θέλω να είμαι ο πιο εύπορος ποντικός του κόσμου ούτε όλοι να μου κάνουν υποκλίσεις ούτε να ζω σε ένα τυριόροφο σπίτι, είπε το ποντικάκι.
- Τι θέλεις;
- Να αγγίξω ένα αστεράκι - Πως το λένε ρε παιδιά; - Θέλω να αγγίξω ένα αστεράκι. Ένα αστεράκι. Δεν θέλω ούτε να γίνω δοξασμένος στρατιώτης ποντικός, ούτε να μου τηγανίζουν τυροπιτάκια, ούτε, ούτε να μου κάνουν υποκλίσεις. Ένα αστεράκι θέλω ν' αγγίξω κι εγώ. Πως το λένε; Ένα αστεράκι.
- Καλά ντε μη φωνάζεις. Εσύ θα το μετανιώσεις… είπε το ναυτάκι
Έτσι το ποντικάκι συνέχισε ν' ανεβαίνει, να ανεβαίνει να ανεβαίνει, ώσπου έφτασε στην κορυφή του ελάτου.Εκεί αντίκρισε το πιο όμορφο αστεράκι που είχε δει ποτέ του Φεγγοβολούσε και το έλουζε σε μια μαλαματένια λάμψη. Το ποντικάκι άπλωσε δειλά -δειλά το χεράκι του που το είχε πλύνει οχτώ φορές και τ άγγιξε. Το αστεράκι λες και ανάσανε. Έγινε ακόμα πιο ασημένιο, πιο ζεστό, πιο λαμπερό. Λες και το αγκάλιασε η φεγγοβολιά του, λες και το χάιδεψαν απαλά οι φωτεινές αχτίνες του με την πιο γλυκιά θαλπωρή που μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Το ποντικάκι αισθάνθηκε τόσο μα τόσο ευτυχισμένο. Τα μουστάκια του έτρεμαν. Τα ποδαράκια του έτρεμαν. Η ουρίτσα του έτρεμε. Έτρεμε ολόκληρο από τη χαρά του. Έτρεμε τόσο πολύ που έχασε την ισορροπία του, έπεσε από το δέντρο και βρέθηκε ανάσκελα στο παχύ χαλί.
Μόλις σηκώθηκε έτρεξε αμέσως στην ποντικότρυπα για να πει τα νέα στον παππού του.
- Παππού… παππού… Το άγγιξα.
- Ποιο άγγιξες εγγονάκι μου;
- Το αστεράκι! Το άγγιξα το αστεράκι!
- Μπράβο εγγονάκι μου - καμάρωσε ο παππούς. Είσαι το πρώτο ποντικάκι στην οικογένειά μας που αγγίζει αστεράκι. -Θα χουμε να το λέμε…
Μετά το ποντικάκι βγήκε από την ποντικότρυπα και έτρεξε γρήγορα-γρήγορα να δει πάλι το αστεράκι που είχε αγγίξει.
Αλλά στο μεταξύ είχε γίνει μια βλάβη του ηλεκτρικού και το αστεράκι είχε σβήσει.
- Φαίνεται ότι θα γύρισε πάλι ξανά στον ουρανό! σκέφτηκε το ποντικάκι.
Φόρεσε το παλτουδάκι του βγήκε στον κήπο και σήκωσε τα μάτια του ψηλά.
Χιλιάδες, μυριάδες αστέρια στραφτάλιζαν στο απέραντο στερέωμα…
Το ποντικάκι τα αγκάλιασε όλα με το βλέμμα του.
- Ποιο άραγε να είναι αυτό που άγγιξα; αναρωτήθηκε.
Τώρα όμως που είχε αγγίξει ένα αστεράκι ένοιωθε μια μεγάλη αυτοπεποίθηση.
- Υπάρχουν χιλιάδες ακόμα αστεράκια για να αγγίξω - σκέφτηκε.- Αλλά αφού τα κατάφερα μια φορά, σίγουρα θα τα ξανακαταφέρω… Θα τ' αγγίξω όλα…
Κι εκεί ανάμεσα στα χιλιάδες αστέρια ένα μικρό αστεράκι τρεμόσβηνε λες και του'κλεινε το μάτι, λες και το έλεγε.- Ναι μικρό μου ποντικάκι… Κάποια μέρα θα τ'αγγίξεις όλα…

Καμμιά φορά..

2006-04-12T13:44:00.000+03:00

Καμμιά φορά θα ήθελα η ζωή μου να είναι ένα παραμύθι.. Ενα παραμύθι σαν κι'αυτά που γράφει ο Τριβιζάς.

Να ζώ στην Πολιτεία Με Όλα Τα Χρώματα Εκτός Απο Το Ροζ, στο Νησί των Πυροτεχνημάτων. Να ταξιδεύω κι εγώ στην άκρη του κόσμου μαζί με τον Αλέξη Πτωτιστή και να προσπαθώ να βρώ το χαμένο όγδοο χρώμα του ουράνιου τόξου..

Καμιά φορά θα ήθελα να ήταν αλήθεια πως υπάρχει το ηλεκτρικό ρουφοσκόπιο (ξέρετε αυτό το τηλεσκόπιο σε συνδυασμό με ηλεκτρική σκούπα που ρουφάει τα αστέρια και τα κάνει γιρλάντες) για να στολίσω όλο τον κόσμο με αστερογιρλάντες και η χαμαιλεοντική μπογιά που αν βάψεις το δωμάτιο σου μ'αυτή αλλάζει κάθε μέρα χρώμα ανάλογα με το όνειρο που έβλεπες. Και να έχω κάθε βράδυ χαρούμενα όνειρα, και το δωμάτιό μου να είναι μπλέ με άσπρες ρίγες ή ρόζ με κόκκινες καρδούλες. Καμιά φορά θα ήθελα να ήταν αλήθεια πως υπάρχει ο αναδρομικός καθρέφτης που σε κάνει όπως ήσουν πριν απο 10 χρόνια ..

Καμιά φορά θα ήθελα να γράψω για όλες αυτές τις εικόνες που πλημμυρίζουν το μυαλό μου, για όλα τα λόγια που έχω κρατήσει σε μια γωνίτσα, για το κουτί μου με τα αναμνηστικά που το ανοίγω κάθε φορά που είμαι στενοχωρημένη, μα δεν έχω τρόπο, δεν έχω χρόνο..

Όνειρα μετάξι...

2006-04-10T18:55:00.000+03:00

Γιατί τα μάτια σου εγώ έχω φιλήσει, στην αγκαλιά σου η καρδιά μου έχει σβήσει, οι δυό μας φύγαμε σε όνειρα μετάξι, μαζί σου αγάπη μου εγώ έχω πετάξει..

Μ'αρέσει πολύ αυτό το τραγούδι...

Μου θυμίζει νύχτες καλοκαιρινές, φεγγάρια ολόγιομα, αγκαλιές και χάδια στα μαλλιά. Σαββατοκύριακα, εκδρομές και καλοκαιρινές διακοπές.

Θέλω να ξύπνήσω μια μέρα και να μην είμαι εγω.. Να έχω φύγει κάπου μακρυά.. Να είμαι όπως θέλω, όταν θέλω, αν θέλω..Να έχω την μέρα συντροφιά και το βράδυ να έρχεται η νύχτα να με σκεπάζει.. Να περπατάω ώρες ατέλειωτες σε όμορφα μέρη και να βλέπω ηλιοβασιλέματα. Να ζήσω όπως θέλω χωρίς να έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν.. Να γελάω και να κλαίω όταν θέλω.. να μιλάω όταν μπορώ.

Να ακούω μουσική σε ένα όμορφο μέρος μόνη μου και να δακρύζω απο χαρά ή απο λύπη.. Να μην φοβάμαι θέλω..

Να ζήσω θέλω.. την ζωή που δεν έζησα. Την ζωή που μου χρωστάω. Να με βρώ γιατί με έχασα στους ατελείωτους διαδρόμους των ψυχών, των άλλων ψυχών. Η δική μου, η μπερδεμένη κουβάρι ψυχή να πάψει να περιφέρεται. Να είμαι ευτυχισμένη με απλά καθημερινά πράγματα..

Η πιο όμορφη ώρα της ημέρας είναι το απόγευμα.. Θέλω να το ζω κάθε μέρα και διαφορετικά. Να μην νιώθω ότι λείπω, ότι μου λείπω.

Θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και να μην είμαι εγώ μήπως και προλάβω να ζήσω. Να ζήσω ! Να πάψω να περιφέρομαι ξένη ψυχή σε ξένο σώμα..

Θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και να μην είμαι εγώ. Να είμαι μια άλλη, κάπου αλλού, κάπως αλλιώς. όχι δεν είμαι αχάριστη.. Η ζωή είναι αχάριστη μαζί μου...

Την φωτογραφία αυτή μου την έστειλε μια φίλη μου αγαπημένη. Χνουδένια Σ'ευχαριστώ που με σκέφτηκες.. σ'ευχαριστώ απο καρδιάς..

Καλό Σαββατοκύριακο

2006-04-07T16:25:00.000+03:00

Και επειδή είδα ότι σας άρεσαν τα γλυκάκια ...

Και επειδή είμαι πολύυυ καλό παιδί...

Και επειδή μου αρέσουν πολύ αυτές οι φωτογραφίες και θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας..

Και επειδή ακολουθεί σ/κ είμαι large σας βάζω και άλλες λίγες..

Βεβαίως δεν παραλείπω να πω ότι είμαι πάρα πολύ στενοχωρημένη για την αρπαγή του αγαπητού, αξιότιμου, Υπερνομάρχη Λαμπρούκου (άσχετο με το ποστ και να δω τώρα πως θα το κολλήσω...) και ότι το σ/κ θα κάνω απεργία πείνας να μας τον ξαναδώσουν πίσω γιαυτό οι φωτογραφίες αυτές με τα σοκολατάκια και τα παγωτά εμένα μου περνούν παγερά αδιάφορες ... (το κόλλησα αμ πως !)..

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας !

Θα ήθελα..

2006-04-07T14:02:00.000+03:00

Να κάνω πατινάζ στον πάτο μια φορμίτσας..

Να κάνω ηλιοθεραπεία πάνω στην καραμέλα με ομπρέλλα κόκκινη με ρίγες..

Να κάνω ποδήλατο πάνω σε ένα κρουασάν..

Καλησπέρες ...

Γυναίκες "οδηγοί"..

2006-04-05T10:10:00.000+03:00

Είμαι έξαλλη απο το πρωί !! Και μετά φταίνει οι άντρες που η πρώτη τους κουβέντα άμα κάνεις την στραβή είναι "άντε κυρά μου να πλύνεις κάνα πιάτο" ! Αμ δεν φταίνε, δεν φταίνε.. Δεν φταίνε που μας κατατάσουν στην αμέσως επόμενη (ή στην αμέσως προηγούμενη) κατηγορία απο τους οδηγούς ταξί ! (σορρυ για τους οδηγούς ταξί αλλά οι περισσότεροι είναι απαράδεκτοι).

Πρωί και η Καλλιρόης γεμάτη απο κυρίες με τα αυτοκίνητά τους που πηγαίνουν στα γραφεία τους. Μπροστά μου (στο αριστερό ρεύμα) μια κοπέλα με ένα μικρό αυτοκίνητο. Στο πίσω μέρος γεμάτο κουκλάκια, στα πίσω παράθυρα κολλημένα κουκλάκια με βεντουζάκια "i love you" και τα συναφή, στον καθρέπτη κρεμασμένο ένα κουκλάκι γκουμούτσα να κουνιέται πέρα δώθε. Οδηγεί και ταυτόχρονα βάζει και μάσκαρα.. Ξαφνικά βλέπει (πως άραγε?) ότι πέρασε το στενό που έπρεπε να κάνει δεξιά και αυτομάτως γυρνάει το τιμόνι να πάει δεξιά. Ναι ναι απο την αριστερή λωρίδα κατευθείαν στην δεξιά, χωρίς φλάς, χωρίς να κοιτάξει καθρέπτη (τον οποίο και να κοίταγε πολύ αμφιβάλλω ότι θα έβλεπε με το ένα μάτι κλειστό λόγω μάσκαρας). Αποτέλεσμα ? παρολίγο να τσακίσει ένα μηχανάκι.

Στα 100 μέτρα σταματάω στο φανάρι. Δεύτερη που βάφεται. Σταματημένη στο φανάρι απλώνει το make up. Ανάβει πράσινο. με το ένα χέρι βάζει ταχύτητα με το άλλο κρατάει το makeup. Το τιμόνι βέβαια ουδείς το κρατάει (λεπτομέρεια), συνεχίζει την δουλειά της απτόητη εν κινήσει πηγαίνοντας με 20 χιλιόμετρα. Την παρατηρώ αν όχι απο απλή περιέργεια απο φόβο μην κάνει και αυτή τίποτε απότομα δεξιά και πέσει πάνω μου ή πάνω σε κάποιον άλλο. Πατάω γκάζι και την γλυτώνω και αυτήν την φορά.

Στο φανάρι της γέφυρας μετά την Βουλιαγμένης να και η τρίτη !!! Αυτή βάζει απλώς μολύβι στα χείλη και απλώνει το κραγιόν..

Ερώτηση γυναίκας προς γυναίκα : σορρυ ρε κορίτσια αλλά αν το αυτοκίνητο είχε υποδομή και για πιστολάκι μαλλιών θα φτιάχνατε και τα μαλλιά σας ? Και αν ναι μήπως να το προτείνουμε στις εταιρείες ???

Λέω εγώ τώρα !!!!

Καφέεεε

2006-03-31T18:49:00.000+03:00

Αυτό μου χρειάζεται να συνεχίσω !!! Ήρθαν και μου εγκατέστησαν καινούργια pc στο γραφείο. Ο δε τεχνικός ήταν πιο αργός απο το θάνατο ! Τώρα λοιπόν πρέπει να τρέξω κατοστάρι για να τελείωσω τις δουλειές που έμειναν πίσω.. Παρεμπιπτόντως το σ/κ προβλέπεται πολύ πολύ ζόρικο !

Αντε περαστικά μου !

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους σας !!

Με λένε Χριστίνα..

2006-03-29T16:44:00.000+03:00

Είμαι 8 χρονών και με λένε Χριστίνα. Πηγαίνω δευτέρα δημοτικού. Κανονικά θα έπρεπε να πηγαίνω τρίτη δημοτικού μα..η μαμά μου στην πρώτη τάξη δεν με πήγαινε σχολείο κάθε μέρα και ακόμη και όταν με πήγαινε μετά δεν διάβαζα όπως κάνω τώρα. Γι'αυτό μου είπε η νονά μου πως πρέπει να ξαναπάω στην πρώτη δημοτικού. Μεγάλωνα μαζί με την μαμά μου μέχρι πριν απο λίγο καιρό. Τώρα δεν μένω πια μαζί της. Μένω αλλού. Η μαμά μου νομίζω δεν μ'αγαπάει. Εκεί που μένω δεν έχει έρθει ποτέ να με δει. Τόσο καιρό τώρα που πηγαίνω σχολείο και στην πρώτη και στην δευτέρα ΄με έχει πάρει τηλέφωνο δυο φορές. Μου είπε ότι θα με πάρει όταν με πήρε τηλέφωνο και εγώ φοβήθηκα και έκλαιγα. Δεν θέλω να πάω μαζί της. Την αγαπάω την μαμά μου αλλά δεν θέλω να πάω μαζί της. Δεν θέλω να πάω ξανά στο σπίτι. Έχω άλλο σπίτι τώρα. Έχω την νονά μου. Έχω τους φίλους μου, το σχολείο μου. Φοβάμαι να ξαναπάω μαζί της.

Όταν ήμουν πιο μικρή μέναμε μαζί στο Μεσολλόγγι. Εκεί στο σπίτι που μέναμε ερχόταν ο μπαμπάς Θανάσης. Ο μπαμπάς Θανάσης με πρόσεχε. Με τάιζε γιατί πεινούσα πολύ, με έβαζε να κοιμηθώ και μου διάβαζε παραμύθια. Η μαμά μου δούλευε το βράδυ σε ένα μέρος που είχε καπνό και πολύ κόσμο και δεν με έπαιρνε μαζί της. Μια φορά μόνο με πήρε τις άλλες φορές με άφηνε σπίτι. ήμουνα όμως μόνη μου όταν δεν ήταν ο μπαμπάς Θανάσης και φοβόμουν πολύ. Επάνω απο το σπίτι μας έμενε μια καλή κυρία που την λέγανε Γιάννα. Η κυρία Γιάννα μου έδινε φαγητό να τρώω τις πιο πολλές φορές που η μαμά μου κοιμόταν.

Μια μέρα η μαμά μου έφερε στο σπίτι τον Γιώργο. Έναν κύριο που θα παντρευτούν. Μετά εμείς μαζέψαμε τα πράγματά μας και πήγαμε να μείνουμε μαζί με τον κύριο Γιώργο και τα παιδιά του. Την Χριστίνα και τον Κωνσταντίνο. Εκεί δεν περνούσα καλά. Ο Κωνσταντίνος με έδερνε πολυ και με κορόιδευε. Μια φορά που πήγαμε στην θάλασσα μου βούλιαζε το κεφάλι μέσα στο νερό. Οταν του είπα θα με πνίξεις μου είπε ΄δεν πειράζει εσύ να πνιγείς γιατί είσαι μούλικο. Τι είναι μούλικο δεν ξέρω αλλά σαν βρισιά φαίνεται. Αλλες φορές το φαγητό που μου έδιναν δεν με έφτανε. Εγώ ήθελα περισσότερο και ήθελα και γάλα. Μου άρεσει πολύ το γάλα. Έκλαιγα γιατί πεινούσα και η μαμά μου με έδερνε γιατί έκανα φασαρία. Μα εγώ πεινούσα.. Μια φορά με έκλεισε στην αποθήκη που είχε ποντίκια για να σταματήσω να κλαίω. Εγώ έκλαιγα πολύ γιατί ήτανε σκοτεινά και φοβόμουν τα ποντίκια και άρχισε να τρέχει αίμα απο την μύτη μου αλλά η μαμά μου δεν με έβγαζε. Νομίζω με ξέχασε εκεί μέσα. Με ξέχασε γιατί δεν μ'αγαπούσε. Απο τότε που πήγαμε εκεί αγαπούσε μόνο τα άλλα παιδιά. Τα χάιδευε και μου έλεγε πως αυτά είναι τώρα τα παιδιά της και πως εμένα θα με έβαζε στο ίδρυμα στα Γιάννενα.

Μετά, μια μέρα, με πήρε τηλέφωνο η νονά μου. Με ρώτησε τι κάνω και εγώ έκλαιγα γιατί δεν ήθελα να πάω στο ίδρυμα. Η νονά μου ζητησε την μαμά μου να της μιλήσει. Μετά απο λίγο η μαμά μου μου ετοίμασε τα πράγματα και με πήγε με το λεωφορείο στην Αθήνα. Μόλις είδα την νονά μου την αγκάλιασα και της είπα να μην με ξαναστείλει πίσω. Δεν με ξανάστειλε πίσω. Τώρα μένω αλλού. Η νονά μου μου εξήγησε πως δεν μπορούσε να με κρατήσει σπίτι της γιατί δούλευε πολλές πολλές ώρες. Η νονά μου δουλεύει όλη μέρα. Κάθε δυο Παρασκευές πηγαίνω στο σπίτι της για το Σαββατοκύριακο και σε όλες τις γιορτές είμαστε μαζί. Έκανα και πάρτυ για τα γενέθλιά μου και κάλεσα και τους φίλους μου. Περάσαμε πολυ ωραία είχαμε και κλόουν. Είμαι ευτυχισμένη τώρα και περνάω καλά. Μόνο που θα ήθελα να ρωτήσω την μαμά μου γιατί δεν μ'αγαπάει. Τι της έκανα.

"Είναι αληθινό το κείμενο. Κάθε λέξη. Και μάλιστα είναι ένα πολύ μικρό μέρος της ιστορίας. Την λένε Χριστίνα, είναι 8 χρονών και έχει μαύρα μάτια σαν χαντρούλες. Το χαμόγελό της δεν είναι παιδικό. Είναι χαμόγελο μεγάλου ανθρώπου. Ακόμα και τώρα..

Καλή μέρα ..όλη μέρα

2006-03-29T10:26:00.000+03:00

Καλή μέρα ..όλη μέρα.

2006-03-24T15:01:00.000+02:00

Επειδή όπως προείπα (αναλυτικότητα πρέπει να ομολογήσω !!) έχω γενέθλια (την Κυριακή) η γουρούνα..

Σκέφτηκα να σας κεράσω ένα κάτιτις κι εγώ..

Έτσι, για να σας ευχαριστήσω που μοιράζεστε τις πιο κρυφές μου σκέψεις και που μ'αφήνετε να μπορώ και εγώ να διαβάζω τις δικές σας..

Για να σας πω πως γνώρισα σπουδαίους φίλους εδώ μέσα. Ταξίδεψα με φεγγαρόπλοια σε μέρη μαγικά και ονειρεμένα, γέλασα με την ψυχή μου, συγκινήθηκα, έκλαψα, ανησύχησα, συμπαραστάθηκα με τον δικό μου τρόπο και μου συμπαραστάθηκαν.

Να είστε όλοι καλά... και ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥ ΠΟΛΛΑ ! και αν όχι πολλά τουλάχιστον ΚΑΛΑ.

2006-03-24T12:46:00.000+02:00

Τι παράξενο πράγμα είναι αυτή η ζωή ; Εκεί που νομίζεις ότι τα έχεις καταφέρει σου ρίχνει μια τσουπ και πάρτην ξανά χάμω. Εκεί που λες ότι όλα πάνε καλά ρε παιδί μου επιτέλους, ένα απρόσμενο κάτι σου τα ανατρέπει όλα..

Και αντε ξανά απο την αρχή. Σήκω στα πόδια σου και τρέχα. Μην περπατάς, τρέχα. Τρέχα να προλάβεις να τα ξαναφτιάξεις τα χαλασμένα. Ετσι έχω την εντύπωση ότι όλο τρέχω. Όταν δε σταματάω έστω και για λίγο μου φαίνεται τόσο παράξενο που δεν ξέρω τι να κάνω για να ξεκουράσω τα πόδια το μυαλό και την ψυχή. Δεν προλαβαίνω να σκεφτώ. Χιλιάδες οι εκκρεμότητες. Όλοι και όλα ζητούν απο κάτι. Μα αν δεν έχεις τι να δώσεις.. όταν είναι άδεια η τσέπη και μισοάδεια η ψυχή.. Θέλω κι εγώ κάτι.

Λίγο χρόνο για να γεμίσω τις μπαταρίες μου μπορώ να έχω ;; Λίγο χρόνο.. Λίγα λεφτά παραπάνω.. Λίγο απ'όλα μπορώ να έχω..; Παρακαλώ ;;

Αρρωστούλα..

2006-03-22T11:39:00.000+02:00

Απο χθές υποφέρω απο κρίση γαστρεντερίτιδας. Το αφεντικό μου δεν δείχνει να συγκινείται γιαυτό και είμαι στο γραφείο (!!). Μεταξύ λογιστών, λογαριασμών και εκατοντάδων πραγμάτων που πρέπει να οργανωθούν μέχρι τις 6 που θα έρθει το αφεντικό (κανονικά βέβαια, εγω σχολάω στις 5 αλλά δεν θυμάμαι ποτέ να έχω φύγει πριν τις 7 το νωρίτερο) είπα να γράψω τον πόνο μου... Πρώτον, δεν είναι δίκαιο να αρρωσταίνει κάποιος την πρώτη ημέρα της Άνοιξης (και να παραμένει άρρωστος και την δεύτερη) !! Δεύτερον, εν'όψει των επερχομένων γενεθλίων μου η διάθεσή μου έχει αρχίσει να παίρνει δρόμο (η κρίση των 35 ;;). Τρίτον, η γαστρεντερίτιδα με έπιασε τώρα που κάνω δίαιτα !! (αδικία ;) δεν μπορούσε λίγο πριν ή λίγο μετά ; έπρεπε να αναγκαστώ τώρα να την σταματήσω ; Τέταρτον, επειδή γενικά είμαι πολύ ανάποδος άνθρωπος εχθές μου είπε ο γιατρός να πίνω ζεστά και να φάω ελαφριά και εγώ καταβρόχθισα 2 κομμάτια εκμέκ καταϊφι (αφού είχα σταματήσει και την δίαιτα αναγκαστικά είπα να το γιορτάσω) και μου κατέστρεψαν το στομάχι και Πέμπτο και τελευταίο μου έφεραν το καινούργιο pc και πρέπει να περιμένω μέχρι την άλλη Παρασκευή για να το εγκαταστήσουν !! Γμωτο !! Για όλα μαζί και για καθένα ξεχωριστά..

Καλημέρες σε όλους ! Ελπίζω οι μέρες σας να είναι λίγο καλύτερες απο την δική μου (και καθ'ό,τι αφορά το θέμα της αρρώστιας πολύ πολύ καλύτερες ! φεγγαροπλοιοχνουδάκι αν πονάς σου κάνω συμπαράσταση..)

Τα γενέθλια που έρχονται...

2006-03-20T20:05:00.000+02:00

Σε λίγες μέρες έχω γενέθλια…
«Κλείνω» τα 35.
Στην ζωή μου ελάχιστες φορές, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, μου έκαναν ή έκανα πάρτι για τα γενέθλιά μου.
Συνήθως πάντως δεν τα γιορτάζαμε και φανατικά.
Μεγάλωσα σε ένα σπίτι με την γιαγιά, τον παππού, την προγιαγιά, τον θείο (σύζυγο της αδελφής της προγιαγιάς) και την μητέρα μου (συνήθως άφαντη). Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, κανείς δεν είχε και τρελά κέφια να ασχοληθεί μαζί μου. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι μεγάλωσα χωρίς αγάπη. Αυτό και μεγάλη κουβέντα είναι και δεν μπορώ να το πω για τους ανθρώπους που με μεγάλωσαν. Απλά μεγάλωσα σαν «μεγάλη» και όχι σαν παιδί. Μια μεγάλη με πολλά πολλά παιχνίδια, με ατελείωτη σειρά από Βibi- bo και Barbie αλλά με κανέναν να παίξει, να μιλήσει, να μαλώσει, να γελάσει..
Είχα την τύχη να μεγαλώσω σε μια όμορφη μονοκατοικία κάπου στην Αθήνα με τεράστιο κήπο μπροστά, στο πλάι και πίσω. Μπροστά είχε δυο παρτέρια με κρίνους και δεξιά σε μια γωνιά μια κίτρινη μεγάλη τριανταφυλλιά. Στον πλαινό κήπο είχε τριανταφυλλιές ροζ και κόκκινες που μύριζαν υπέροχα, μετά ο κήπος συνέχιζε με μια τεράστια λεμονιά και έφτανε πίσω. Πίσω είχε μια μεγάλη συκιά που σκέπαζε όλο τον κήπο. Κάποια στιγμή, μάλιστα, είχαμε κρεμάσει και μια κούνια εκεί..
Όταν ήμουν περίπου 5 άρχισα να βγαίνω στον κήπο μόνη μου, πριν από αυτό δεν θυμάμαι και πολλά. Ο κήπος ήταν το παιχνίδι μου, οι φίλες μου, η συντροφιά μου. Καθόμουν με τις ώρες εκεί. Ονειρευόμουν και τραγουδούσα. Έβγαζα δικά μου τραγούδια. Τραγούδια θυμού και τραγούδια ευτυχίας ανάλογα με την περίσταση. Μετά δανειζόμουν την μουσική από ένα τραγούδι που είχα ακούσει μέσα στο σπίτι και τα τραγουδούσα.. Γύριζα στον κήπο σαν πεταλουδίτσα. Ένα μικρό παιδάκι που έπαιζε μόνο του. Φίλες δεν είχα.. Η συντροφιά μου ήταν τα όνειρά μου… Άγγιζα τα πέταλα από τα τριαντάφυλλα και χόρευα ανάμεσα στις τριανταφυλλιές. Ονειρευόμουν πως θα γίνω τραγουδίστρια και μάλιστα μεγάλη..
Μετά πήγα σχολείο. Ούτε και εκεί απέκτησα φίλες. Βλέπετε όταν εκείνες έκαναν παραδείγματος χάριν πάρτι εγώ δεν μπορούσα να πάω, όταν εκείνες πήγαιναν στις κούνιες εγώ δεν μπορούσα να πάω. Ποιος θα με πήγαινε ; η γιαγιά, ο παππούς και η μαμά που ήταν οι πιο νέοι (ας πούμε) δούλευαν όλοι. Μέχρι τα 11 μου χρόνια δεν θυμάμαι να είχα πάει στις κούνιες εκτός από μια φορά που θυμάμαι ότι πήγα με τον νονό μου (ο οποίος εξαφανίσθηκε μετά τα 6) όχι ότι το λαχταρούσα όμως.. όταν κάτι δεν το γνωρίζεις δεν σε πειράζει και τόσο πολύ που το ακούς... Άλλωστε όπως σας είπα ονειρευόμουν πολύ.. Έπειθα και εγώ τον εαυτό μου λοιπόν ότι οι κούνιες τελικά δεν ήταν και τόσο ωραίες.. πφφφ, σιγά ! Έτσι άρχισα να διαβάζω. Φανατικά όμως.. ότι έπεφτε στα χέρια μου.
Στις κούνιες πήγα πρώτη φορά στα 11. Έπαιξα με την ψυχή μου, τραγούδησα το «ένα πρωινό η Παναγιά μου» μαζί με τα άλλα κοριτσάκια της ηλικίας μου, έφαγα τα μούτρα μου, ξανασηκώθηκα και συνέχισα με περισσότερη όρεξη και φοβερή ντροπή, γέλασα με τα αστεία των άλλων κοριτσιών και τελικά έκανα φίλες.. Άρχισα να πηγαίνω στα σπίτια των κοριτσιών και έκανα το πρώτο μου πάρτι γενεθλίων. (Αν θυμάμαι καλά ήταν και το μοναδικό γιατί η γιαγιά έγινε έξαλλη που το σπίτι έγινε … τώρα πώς να το περιγράψω αυτό.. σαν παιδική χαρά..!). Άρχισα να ονειρεύομαι λιγότερο, να μιλάω περισσότερο, να γελάω περισσότερο και να κλαίω περισσότερο.. Άρχισα να διεκδικώ πράγματα που δικαιωματικά μου άνηκαν, όπως ας πούμε να ντυθώ με αποκριάτικη στολή και να πάω σε πάρτι (όχι δεν έχω εμμονή με τα πάρτι !!) ή να πηγαίνω στην πλατεία. Βέβαια με συνοδεία πάντοτε την προγιαγιά. Βλέπετε ο πατέρας μου είχε την φαεινή ιδέα να στείλει ένα γράμμα στην μητέρα μου στα 7 μου και να της λέει πως θα έρθει από το εξωτερικό και θα με κλέψει.. Ε αυτό το γράμμα εγώ το πλήρωνα 18 χρόνια ! Ούτε στο μπάνιο που λέει ο λόγος δεν μπορούσα να πάω μόνη μου. Ακόμη και στο Λύκειο με συνόδευε η προγιαγιά μέχρι την πόρτα.
Τέλος πάντων.. Ξέφυγα από το θέμα. Τα γενέθλια είναι το θέμα μου. (το παθαίνω αυτό πηδάω από το ένα θέμα στο άλλο !)
Τα γενέθλια λοιπόν, ποτέ δεν ήταν μεγάλη γιορτή για μένα. Δεν είμαι συνηθισμένη σε τούρτες, κεράκια και όλα αυτά τα ωραία. Μάλλον αισθάνομαι άσχημα όταν μου φέρνουν τούρτα έκπληξη και κεράκια. Δεν μπορώ να αντιδράσω όπως θέλω. Συνήθως συγκινούμαι απίστευτα, αισθάνομαι τρομερή υποχρέωση και φυσικά ανταποδίδω στο τριπλό.. Παιδικές ανασφάλειες ; Παιδικά «τραύματα» ; Παιδικά απωθημένα ; Ποιος ξέρει…
Φέτος, λοιπόν, τα γενέθλιά μου θα ήθελα να μην τα γιορτάσω όπως συνήθως. Θα ήθελα να μην σβήσω τα κεράκια μιας τούρτας που νιώθω ότι δεν μου ανήκει.
Θα ήθελα να τα ζήσω απλά. Και να μπορέσω να σκεφτώ και να νοσταλγήσω.
Να νοσταλγήσω το σπίτι που μεγάλωσα που πια δεν υπάρχει και που στην θέση του έχει ξεφυτρώσει μια βιοτεχνία, τις τριανταφυλλιές του κήπου που έπαιζα μικρή.
Θα ήθελα να κλείσω τα μάτια και να μου έρθει στην μύτη η μυρωδιά από τα «δικά μου» τριαντάφυλλα. Ποτέ κανένα τριαντάφυλλο δεν μύριζε όπως τα «δικά μου».
Θα ήθελα να σκεφτώ αυτά και αυτούς που έφυγαν και δεν θα γυρίσουν πίσω ποτέ. Μόνη μου. Για να έχω εικόνα, μυρωδιά και αφή.
Να μπορέσω για μια φορά να ξαναζήσω σαν ένα όνειρο πράγματα όμορφα, παιδικά μου, γλυκές και πικρές αναμνήσεις.
Για να ξανασκεφτώ ποια είμαι, από πού ήρθα και τι έκανα μέχρι τώρα..
Για να μπορώ να προχωρώ και παρακάτω. Να σκέφτομαι, να ανασαίνω, να καβαλάω ένα σύννεφο και να τρέχω με μεγάλα γκάζια σε μια ζωή που πάλεψα και κουράστηκα πολύ να την αποκτήσω και ανήκει σε μένα και μόνο σε μένα..
Καλό σας βράδυ..

Θέλω..

2006-03-20T18:25:00.000+02:00

Θέλω να γεμίσω τις μέρες μου μενεξέδες και ανεμώνες και τις νύχτες μου με σμαραγδένια φεγγάρια.
Θέλω να ζω την κάθε στιγμούλα σαν να μην έχει άλλη.
Θέλω να περπατάω στο φεγγάρι το βράδυ και στα σύννεφα τα πρωινά.

Θέλω να μπορώ να ονειρεύομαι..

Όταν φοβάμαι..

2006-03-20T16:36:00.000+02:00

Μια ζωή όταν φοβάμαι ονειρεύομαι.. Ονειρεύομαι πολύ. Τραβάω την κουρτίνα στο σήμερα και ανοίγω αλλο παράθυρο. Αυτό του ονείρου. Κλείνω το μάτι στα αστεράκια τα βράδυα που δεν μπορώ να κοιμηθώ. Κοιτάω τον ουρανό και του χαμογελώ.. όλα αλλάζουν όψη και τα όνειρα γίνονται ζωή.. Μετά μου έρχεται ξανά μια κλωτσιά ή ένα χαστούκι, ξέρετε απο αυτά τα "ξύπνα ρε ζώον" και επανέρχομαι.Και ξανά απο την αρχή.. Και ξανά όνειρα, και ξανά χαστούκια.. και έτσι περνάει η ζωή μου. Με όνειρα και χαστούκια.. με νύχτες χρωματιστές ολόφωτες, με άρωμα νυχτολούλουδου και κούπες αρωματικό τσάϊ στο μπαλκόνι της ψυχής μου. Χαμένη ; Περίεργη ; Μπορεί.... μπορεί και απλά Εγώ..

Θέλω να το σκάσω...

2006-03-17T13:02:00.000+02:00

Μου'ρχεται να καβαλήσω ένα σύννεφο απο αυτά που περνούν βιαστικά έξω απο το παράθυρο της "φυλακής" μου και να το σκάσω..

Να πάω μακριά. Πολύ μακριά.

Δεν έχω συγκεκριμενο προορισμό. Μόνο το ταξίδι θέλω.

Να δω, ν'ακούσω, να χορτάσει η ψυχούλα μου χρώματα και μυρωδιές, φωνές και γέλια...

ή μάλλον τώρα που το ξανασκέφτομαι έχω συγκεκριμένο προορισμό.. Θέλω να πάω στην ευτυχία..

Εκεί που οι άνθρωποι ξυπνούν το πρωι μετά απο έναν ήσυχο βραδυνό ύπνο, ανοίγουν το παράθυρο και μυρίζουν την άνοιξη. Φτιάχνουν καφέ και τον απολαμβάνουν σε ένα όμορφο μέρος γεμάτο λουλούδια και ήλιο. Εκεί που δεν τρέχει κανείς να προλάβει τίποτα. Που όλα έρχονται αβίαστα. Χωρίς να πληρώνεις κάθε φορά και με ένα κομματάκι της ψυχής σου.. Εκεί που το μόνο που μετράει είναι πόση αγάπη έχεις να δώσεις... Εκεί που τα παντα γελούν και ονειρεύονται.. Και το βράδυ, αχ το βράδυ.. να κάθομαι κάτω απο έναν ουρανό γεμάτο αστέρια σε μια αγκαλιά όλο αγάπη και χάδια..

Ταξίδια μιας ψυχής ονειροπαρμένης αγκαλιά με ένα συννεφάκι που περνάει έξω απο το παράθυρο...

2006-03-17T10:51:00.000+02:00

Χθες βγήκα για λίγο. Περπάτησα στον πεζόδρομο πίσω απο το γραφείο και είδα μια ανθισμένη αμυγδαλιά. Δεν αντιστάθηκα. Έκοψα ενα κλαράκι γεμάτο μπουμπούκια και το έφερα στο γραφείο. Γέμισα ένα ποτήρι με νερό και το έβαλα μέσα. Σήμερα το πρωί που ήρθα στο γραφείο είδα πως τα μπουμπούκια άνθισαν. Εγιναν λουλούδια.. και ξαφνικά - συγχωρέστε την υπερβολή, αν υπάρχει για σας, γιατί για μένα δεν υπάρχει - είδα τα πράγματα πιο αισιόδοξα. Ξαφνικά ένιωσα αλλιώς..

Σκέφτομαι πόσο εύκολο είναι μερικές φορές να αλλάξει η ψυχολογία μας. Με κάτι τόσο μικρό.. αλλά τόσο όμορφο.

Καλημέρα σε όλους σας. Όμορφη μέρα να έχετε, ηλιόλουστη (και ας μην είναι) και προπάντως αισιόδοξη.

Υ.Γ. Χνουδάκι πολλά περαστικά σε σένα κια στο φεγγαρόπλοιό σου, Ναταλάκι είδες ; το μαύρο μπορεί να γίνει ροζ, μπορεί να γίνει ότι χρώμα θέλεις, έτσι σου εύχομαι να είσαι πάντα, ΡΟΖ, Μαριαλένα όλα καλά σου εύχομαι γλυκιά μου, απο καρδιάς σε όλους σας..

Απεργίες, Βίσση- vision και έκλειψη ;

2006-03-15T11:32:00.000+02:00

Δεν μας έφταναν οι απεργίες, η Βίσση - vision (πολύ θα ήθελα να ξέρω ποιός κρετίνος (με την ιατρική έννοια του όρου) σκέφτηκε να μας εκπροσωπήσει η Βίσση και πως επιλέχθηκε το συγκεκριμένο τραγούδι του Φραντζόλα), που εγώ δουλεύω ενώ η μισή και πλέον Ελλάδα απεργεί, που το πρωί για να φτάσω στο γραφείο έγινα μούσκεμα, έχουμε και την πανσέληνο και έκλειψη ! Καλά όχι ότι τα πολυπιστεύω αυτά αλλά τεσπα. Μάλλον κατά έναν βαθμό επηρεάζουν... ή δεν επηρεάζουν και εγώ είμαι στην ψηλή μου σκάλα ; Θα δείξει κατά την διάρκεια της ημέρας ! Καλή σας ημέρα

Viva la vida..

2006-03-10T10:18:00.000+02:00

Ναι Ζήτω η ζωή !

Ζήτω που κάθε βράδυ που πέφτω στο κρεββάτι μου μπορώ να σκέφτομαι πως αύριο θα ξημερώσει μια άλλη μέρα, που κάθε μέρα που περνάει κολλάει ένα post it στην ψυχούλα μου με τα do και dont's για τις επόμενες μέρες που θα έρθουν. Ζήτω που δεν είμαι άρρωστη, που μπορώ να περπατάω, να ανασαίνω, να τρώω, να πίνω, να γελάω, να κλαίω, να περνάω καλά ή και να περνάω χάλια.

Ζήτω γιατί είμαι εδώ, γιατί μυρίζω τον αέρα που έχει αρχίζει και μυρίζει άνοιξη, γιατί σκέφτομαι να ξαναπάω γυμναστήριο, γιατί γυρίζω σπίτι μου σκοτωμένη απο την κούραση και έχω ένα χάδι και μια γλυκιά κουβέντα να με ξεκουράζουν, ζήτω γιατί και αυτά να μη είχα θα είχα εμένα.

Ζήτω γιατί η ζωή είναι ωραία όπως και να το κάνουμε. Με δυσκολίες, με ευκολίες, με χαρές και με λύπες, με χαμόγελο και με δάκρυ.

Ζήτω για τα στραβά και τα ανάποδά της και για τις ομορφιές της, ζήτω για τους φίλους και για τους εχθρούς μας.

Ζήτω για την ποικιλία της. Αν δεν είχε τα πάνω κάτω, αν δεν είχε χιλιάδες χρώματα δίπλα στο μαύρο πως θα ήταν ;

Ζήτω γιατί έχει ένα ήλιο έξω τώρα που με στέλνει αδιάβαστη αλλά παρόλα αυτά εγώ κάθομαι και γράφω ένα post για μένα, για σας. Ζήτω γιατί κάποια στιγμή που αναποδογύρισαν όλα στην ζωή μου είχα το κουράγιο να πατήσω το flip και να τα ξαναφέρω στην κανονική τους ρότα. Ζήτω για τους ουρανούς και τις θάλασσες, για τα βουνά, για τα λουλούδια.

Ζήτω για την ζωή του καθενός όπως και για την δική μου. Εγώ την χρωματίζω κάθε μέρα. Και φροντίζω πια το γκρί να είναι ελάχιστο, γιατί δεν μου αξίζει και δεν το θέλω.

θέλω χρώματα, ανάσες, μυρωδιές, σκέψεις, χαμόγελα, ήλιο φωτεινό και τα έχω ακόμη και τις πιο σκοτεινές μέρες..

Ξανα ζήτω λοιπόν, σε όλους και πιο πολύ στην ίδια την ζωή !!!

Καλή σας ημέρα

2006-03-08T14:10:00.000+02:00

Καλησπέρα..

Ένα ελαφρύ γκρίζο χρώμα αχνοφαίνεται πίσω απο το σκούρο ροζ της τουλίπας.. Είναι το γκρί που σιγά σιγά θα γίνει ροζ κι αυτό.. Θα πάρει το χρώμα που θέλεις, που θέλω.. Ροζ, Φούξια, αχνοπράσινο, πορτοκαλί, γαλάζιο.. ότι θέλει ο καθένας..

Το γκρί του ουρανού άνοιξε λίγο.. σταμάτησε και να βρέχει..

Το απόγευμα καφές με φίλες. Λίγο κουβεντούλα, μουσική. Απαλό χάδι στην ψυχή οι φίλοι. Πάντα εδώ. Καλεσμένοι και απρόσκλητοι στην ψυχή του καθενός. Ολόγιομο φεγγάρι η παρεούλα.. Γέλια που ακούγονται μουσική.. Περνάμε καλά. Αυτό είναι που μετράει και μετά, όταν φεύγουμε, όλες έχουμε πάρει ένα κομμάτι ροζ.

Την τουλίπα σας την αφιερώνω. Γιατί είναι το ροζ του καθένα μας... ::)))

Καλό σας μεσημέρι..

Να περνάτε καλά, να πετάτε ψηλά...

2006-03-07T18:47:00.000+02:00

Να περνάτε καλά.

Να πετάτε ψηλά.

Η πραγματικότητα δεν είναι πολύ μακρυά απο τα όνειρα...

Καλησπέρα και Καληνύχτα σε όλους σας ...

2006-03-07T17:12:00.000+02:00

Καμιά φορά είναι τόσο απλό να γίνει κάποιος ευτυχισμένος. Μια εικόνα αρκεί για να μας φτιάξει την διάθεση.. μια μουσική για να μας ταξιδέψει.. ένα χάδι για να μας γλυκάνει τη μέρα, μια κουβέντα απο στόμα αγαπημένο για να μας συνεπάρει.. Και παύει η ζωή να είναι άγευστη, άχρωμη, άοσμη.. Έχει χρώμα, γεύση, μυρωδιές.

Έτσι η καθημερινότητα μας δεν έχει ποτέ το ίδιο χρώμα. Κι ο ουρανός που βλέπουμε απο το παράθυρο παύει πιά να είναι γκρίζος, αλλάζει κι αυτός γίνεται γαλάζιος, γίνεται μωβ, παίρνει χρώμα ζεστό πορτοκαλί...

Πόσα πράγματα αλλάζει μια αγκαλιά ;

Παράξενες σκέψεις..

2006-03-07T16:41:00.000+02:00

Πως μαθαίνεις ν'αγαπάς και να αγαπιέσαι ; Πως μαθαίνεις να δίνεις και να παίρνεις ; Πώς μαθαίνεις τι είναι αγάπη και μίσος ; Τι είναι αισθήματα ; Πως το χρώμα της αγάπης είναι κόκκινο ; Πως του πόνου είναι μαύρο ; Πως μαθαίνεις να ξεχωρίζεις το καλό απο το κακό ;

Πάνω απο όλα πως να είσαι άνθρωπος ;.. Ν'ακούς ; Να βλέπεις ότι θέλεις όχι ότι πρέπει ;.. Να δίνεις ότι έχεις όχι ότι μπορείς ;..

Παράξενη ημέρα. Κομματάκι μιας παράξενης γιορτής. Μια ήλιος μια συννεφιά. Ούτε ο καιρός δεν μπορεί ν'αποφασίσει, ούτε εγώ. Ξέρω όμως πως πίσω απο τα σύννεφα κρύβεται ένας σωρός όνειρα. Δικά μου, δικά σας.... Σκάνε μουτράκι τα ονειράκια πίσω απο τα συννεφα.
Νατα τα βλέπω.. κι είναι όλο χρώματα..

Συννεφάκια..

2006-03-07T13:54:00.000+02:00

Συννεφάκια, χρωματιστά... για ταξίδια, για όνειρα... για καλημέρα ή για καλησπέρα... για μένα και για σας.. για όλους μας.

ονειράκια..

The best is yet to come..

2006-03-05T22:38:00.000+02:00

Τhe best is yet to come.. έτσι δεν λένε ?

Αντέχω πάντως. Εντυπωσιακά πολύ. Γερή κράση..Γυρνάω το κεφάλι από την άλλη, κλείνω τα μάτια και δεν είμαι εδώ για κανέναν, ούτε για μένα δεν είμαι εδώ.. Και τότε μυρίζει ο αέρας όμορφα και τα βράδια έχουν μια γλύκα που όμοια δεν υπάρχει στον κόσμο. Τότε η αγκαλιά σου μυρίζει δυόσμο και κλείνει μέσα της όλες τις ομορφιές του κόσμου… Τότε είναι όμορφα. Γεμίζει ο ουρανός το βράδυ αστέρια φωτεινά και βγαίνει ένα φεγγάρι άλλο πράγμα.. Λες και είναι δίπλα, λες και γελάει που μας βλέπει.. και φωτίζει ακόμη περισσότερο. Τόσα χρόνια τώρα..

Γιατί καμιά φορά η ψυχή μιλάει, μιλάει δυνατά και καθαρά. Και εμείς οφείλουμε να την ακούμε. Να της δίνουμε την πρέπουσα προσοχή. Όχι από φόβο μην μας εγκαταλείψει μα έτσι, για να ξέρουμε. Καμια φορά από απλή περιέργεια, καμιά φορά από ανάγκη. Εγώ την μοναξιά μου την βιώνω. Την ζω μέσα σε κόσμο. Την έχω ανάγκη. Μόνο με την ησυχία ακούω την ψυχή μου.. Μόνο τότε ακούω τι θέλει να μου πει η ψυχή μου και καμιά φορά της απαντώ.. όχι πάντα μα καμιά φορά.. Δεν συμφωνώ πάντα μ’αυτά που λέει μα κι εκείνη δεν συμφωνεί πάντα μ’αυτά που κάνω.. Την καημένη την έχω γεμίσει σημαδάκια.. άθελά μου μα το’κανα.. Καμιά φορά το να είσαι ονειροπόλος αποδεικνύεται μεγάλη ζημιά. Γιατί ? Γιατί εκεί που πιστεύεις σε κάτι, εκεί που προσδοκάς το ρόζ, σου πετάνε ένα γκρί και σου λένε βολέψου !! Και άντε τώρα εσύ να αρχίσεις να το βάφεις ροζ το γκρί.. Αν είσαι βολικός καλά ! Αγοράζεις πινέλα, κουτιά άσπρο και κόκκινο και ξεκινάς.. Πρώτα βάφεις μόνο άσπρο, για να φύγει το σκούρο γκρί. Αφού όλα είναι άσπρα κάνεις την μίξη του κόκκινου και του άσπρου στο κουτί και φτιάχνεις το ροζ που θέλεις και μετά βάφεις εκείνο το άσπρο ροζ.. Αν δεν είσαι βολικός ? Αστο καλύτερα.. Μένεις με το γκρί. Με τον καιρό το γκρί μπαίνει στην ψυχή σου. Σε βάφει ολόκληρο. Και γίνεσαι ένας γκρίζος άνθρωπος..Γκρίζος άνθρωπος σε μια γκρίζα πόλη με γκρίζα ζωή..Αντε το πολύ πολύ να γίνεις λίγο ολιγώτερο γκρίζος μα πάλι γκρί δεν είσαι ? Γι’αυτό οι βολικοί άνθρωποι είναι πάντα πιο κερδισμένοι..Το να κάνεις το γκρί ροζ θέλει δουλειά μα δεν είναι αδύνατον…

Καλά Κούλουμα

2006-03-04T13:44:00.000+02:00

Καλά Κούλουμα ! Να περάσετε όμορφα και να είστε όλοι καλά

Πολύ Καλημέρα σας..

2006-03-03T10:16:00.000+02:00

H εικόνα είναι "κλεμμένη" δεν θυμάμαι απο πού..
Τα όνειρα όμως είναι δικά μου.. ολόδικά μου..
Πολύ Καλημέρα σας. Να έχετε όλοι μια υπέροχη ημέρα ..

Και να ταξιδεύετε... μακριά..

Καληνύχτα..

2006-03-02T22:54:00.000+02:00

Καληνύχτα σε όλους σας ...
Όμορφη και με πολλά όνειρα... όπως τα θέλει ο καθένας..

Μια ζωή χωρίς ζωή..

2006-03-02T20:16:00.000+02:00

Ακόμα στο γραφείο.. Απο τις 9 το πρωί και ποιός ξέρει μέχρι τι ώρα..
Ακόμα στο γραφείο και το μόνο που με σώζει είναι αυτό το μπουκέτο που φαίνεται πάνω απο την οθόνη του υπολογιστή..

Αλήθεια πως καταφέρνω να ζω χωρίς να ζω ; Αυτό ακόμα δεν το έχω καταλάβει..
Οι περισσότερες μέρες μου ξεκινούν και τελειώνουν εδω μέσα..
Σ'αυτό το γραφείο, σ'αυτούς τους τοίχους, μ'αυτό το πισι και αυτό το τηλέφωνο. Αριστερά και δεξιά μου ατελείωτες στοίβες χαρτιά που ανακυκλώνονται με τρελλούς ρυθμούς .
Κάποιες φορές μάλιστα νιώθω σαν η επόμενη μέρα να είναι η συνέχεια της προηγούμενης και η επόμενη ξανά η συνέχεια της προηγούμενης και αυτό συνεχίζεται απο Δευτέρα ώς Παρασκευή..

Μια μέρα θα την πετάξω κάτω αυτή την γυάλινη ζωή χωρίς ζωή. Θα ανέβω στην ταράτσα και θα την ρίξω απο κάτω για να είμαι σίγουρη πως έγινε χίλια μικρά κομμάτια. Και μαζί της τις ηλιόλουστες μέρες που δεν έζησα, τα βράδυα με φίλους που δεν έζησα, την ζωή μου που δεν την έζησα..Γιατί και μια μέρα να χάσω και μια νύχτα πως ξέρω ότι θα μου δοθεί ευκαιρία να την ζήσω αύριο ; Πως ξέρει ο καθένας μας ; Και μετά θα ανοίξω την εξώπορτα και θα φύγω. Για μέρη μακρινά και κοντινά. Μέρη που έχω ονειρευτεί και που εκεί κατοικούν μέρες ξεχωριστές.

Και θα ανοίγω το παράθυρο κάθε πρωί και θα παίρνω μια ανάσα βαθιά.. Θα φτιάχνω καφέ και θα τον πίνω μπροστά σε ένα παράθυρο που θα βλέπει σε θάλασσα. Μ'αρέσει η θάλασσα αλλάζει συνεχώς, ποτέ δεν είναι η ίδια. Πότε ήρεμη πότε αγριεμένη...

Μελαγχολία ; Ναι.. γι'αυτά που φεύγουν και αυτά που έρχονται.. Απο τα χρωστούμενα της ζωής.. και εμένα μου χρωστάει πολλά η άτιμη... Ή της χρωστάω εγώ.. ή τέλος πάντων δεν ξέρω.. μπερδεύτηκα !
Και σκάω ένα χαμόγελο έτσι, μόνη μου μπροστά στην οθόνη, για να μην λέω ότι πέρασε μια μέρα απο την ζωή μου που δεν χαμογέλασα.. Γιατί μου αξίζει να χαμογελάω. Και αυτό δεν είναι πρέπει είναι θέλω.. Γιατί μου αξίζει να κάνω κάτι και για μένα. Γιατί βαρέθηκα και κουράστηκα ... Γιατί εγώ την ζω την μοναξιά μου μέσα σε χιλιάδες κόσμο.. Γιατί είμαι εγώ τελικά και δεν θα μπορούσα να είμαι τίποτα άλλο.. Γιατί τα γράφω εδώ και αποφεύγω να τα γράψω στην ψυχή μου με εκείνο το μελάνι το ανεξίτηλο που γράφει για πάντα και αφήνει στην ψυχή σου μικρά μαύρα σημαδάκια. Γιατί θέλω η δικιά μου η ψυχή να μην έχει ούτε ένα σημαδάκι μαύρο. Θέλω στα ήδη υπάρχοντα να μην προστεθεί κανένα άλλο. Μου φτάνουν αυτά. Έχω να θυμάμαι πληγές και έχω αρκετά ράματα. Κι αν έχει σημαδάκια μαύρα αυτή η ψυχή δεν γελιέμαι.. είναι δυνατή, είναι φευγάτη..ενίοτε και αποφασιστική, και αποφασισμένη. Μόνο που έπαψα να την κοιτάω. Έπαψα να της μιλάω. Μα μου μιλάει αυτή πότε πότε.. μου μιλάει αυτή και περιμένει και απάντηση... όπως τώρα.

2006-03-02T10:32:00.000+02:00

Σήμερα ξημέρωσε μια μέρα όνειρο.. Όλο ήλιο.
Δεν με πειράζει που είμαι στη δουλειά. Ονειρεύομαι όπου και να είμαι.
Έβαλα ένα βάζο με λουλούδια επάνω στο γραφείο μου. Επειδή είναι γεμάτο με χαρτούρα το μόνο μέρος που μπορούσα να το βάλω είναι πίσω απο την οθόνη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να βλέπω στο επάνω μέρος της οθόνης τα λουλούδια. Και αυτό μου φτιάχνει ακόμη περισσότερο την διάθεση.. :)

Τίποτα άλλο δεν έχει σημασία, ούτε η δουλειά που είναι αρκετή, ούτε η προϊσταμένη που "δαγκώνει", ούτε η συνάδελφος που έχει μπλέξει στις εξωτερικές δουλειές και με έχει τρελλάνει στα τηλέφωνα..

Απλά χαμογελάω..

Πολλές πολύχρωμες καλημέρες σε όλους !

Επιτέλους τέλος..

2006-03-01T22:51:00.000+02:00

Επιτέλους τέλος !!
Αντε να φεύγουν οι πρωϊνοί !! Πάω σπίτι μου (ουφ)
Καλο σας βράδυ !!

Αχ αυτός ο Μάρτης..

2006-03-01T17:05:00.000+02:00

Ax αυτός ο Μάρτης..
Μες στην ψυχή μου μπήκε και με τα χρώματά του τα έβαψε όλα...
Πράσινο, κόκκινο, κίτρινο, γαλάζιο, όταν κλείνω τα μάτια είναι σαν να βλέπω ουράνιο τόξο.
Έβαψε και τα όνειρά μου, τις ελπίδες μου.. ακόμα και τον τρόπο που μπορώ να βλέπω τα πράγματα..
Οι ελπίδες μου έχουν χρώμα πράσινο, οι φίλοι μου πορτοκαλί, η αγάπη μου κόκκινο, κουλουπου κουλουπου (μόνο η δουλειά μου έχει χρώμα γκρίζο - αλλά ακόμη κι αυτή απο μαύρη έγινε γκρίζα- όχι δεν την μισώ την δουλειά μου μισώ τις ώρες που αναγκάζομαι να δουλεύω.. σνιφ κλάψ)
Καλέ μου μυρίζει νυχτολούλουδο ή κι αυτό παρενέργεια είναι ;
Μπα σε καλό μου !!!

Καλημέρα και Καλό Μήνα !!

2006-03-01T10:46:00.000+02:00

Καλημέρα και Καλό Μήνα με ότι συνεπάγεται αυτό !!
Κατ'αρχήν payday !! Έπειτα ΑΝΟΙΞΗ ! Επειτα, τριήμερο !
Κάτι απο όλα αυτά πάει να μου φτιάξει την διάθεση και δεν ξέρω τι ακριβώς είναι ..
Μην είν'η Ανοιξη ;
Μην είν'το τριήμερο προ των πυλών ;
Μην είν'η τρελλάρα που κουβαλάω ;

Περί διάθεσης κ.α.

2006-02-28T19:05:00.000+02:00

Μπαίνει η άνοιξη και εμένα η διάθεσή μου ανεβαίνει - κατεβαίνει σκάλες και πάει απο το κακό στο χειρότερο !! Ασε που ακόμα και όταν τις ανεβαίνει τις ρημαδοσκάλες δεν κάνει και καμιά θεαματική άνοδο, δυο τρία σκαλάκια ανεβαίνει ενώ όταν είναι να κατέβει πέντε πέντε τα κατεβαίνει..

Πρέπει να ερωτευτώ.. Έτσι νομίζω. Αγαπάω αλλα δεν είμαι ερωτευμένη. Είναι αυτή η γλυκιά αγαποσυνήθεια που έρχεται με τα χρόνια. Αλλα και ο έρωτας ; Αυτός έφυγε.. πόσο ανεπιστρεπτί δεν ξέρω..

σαν ελπίδα..

2006-02-28T15:28:00.000+02:00

Και θέλω να πω τόσα πολλά.. Θέλω να γράψω ακόμα πιο πολλά κι'όμως, η σιωπή αυτήν την φορά μου φαίνεται πιο λυτρωτική.. Κι απο την άλλη οι σκέψεις ξεπηδούν η μια μετά την άλλη και φτιάχνουν λέξεις μόνες τους.. Φτιάχνουν εικόνες. Ενας μικρός θάνατος είναι αυτή μου η αναποφασιστικότητα..
Και συνεχίζω να ψάχνω κάτι να με κινητοποιήσει όπως πρέπει και να ξαναμπεί μπροστά η μηχανούλα..
Κάτι σαν ελπίδα..

2006-02-28T14:36:00.000+02:00

Αμα βαριέμαι, άμα ζορίζομαι, άμα, αμα, άμα, κάνω ταξίδια με την σκέψη. Ούτε τα μάτια δεν χρειάζεται να κλείσω. Ξαφνικά δεν βλέπω το ορατό. Βλέπω ότι θέλω να δω. Πιο παλιά έβλεπα μια εικόνα απο κάποιες καλοκαιρινές διακοπές που με ηρεμούσε και ήταν σαν να ήμουν εκεί. Τώρα βλέπω ένα σπίτι.. Ξύλινο μικρό. Βρίσκεται στο κέντρο ενός λιβαδιού γεμάτου λουλούδια. Έχει βεράντα και κουνιστή καρέκλα. Εκεί κάθομαι... Κάθομαι και κοιτάω απέναντι. Έτσι απλά. Τίποτε άλλο. Και ηρεμώ..
Είναι ο οργανισμός μου που τα έχει παίξει ; Είναι το μυαλό μου που ανθίσταται στις πιέσεις και το ρίχνει στην τρελλή ή απλά ονειρεύομαι..; Πάντως έτσι κι αλλιώς ταξιδεύω..
Καλησπέρα !

Αέραααα

2006-02-26T15:47:00.000+02:00

Εισπνοή..…κράτα την λίγο μέσα……. Εκπνοή…. Ωραία..
Πάμε γι’άλλα..
Κρατήσου παιδί μου…, τι θα πει δεν μπορείς να ηρεμήσεις μεσα στο ίδιο σου το σπίτι ? Ε εντάξει και ας πούμε ότι δεν μπορείς, και εκεί που έχεις ζωγραφίσει γαλάζιο να βλέπεις στους τοίχους γίνεται γκρί..Τι θα κάνεις ? όταν δεν έχεις δύναμη, θέληση, να κάνεις κάτι για να αλλάξει τότε να μην μιλάς.. ! Πάρε βαθιές ανάσες και ηρέμησε.. Αλλως, σήκω πάνω, βάλε μια φωνή δυνατή και ξαναβάψε τον ορίζοντά σου γαλάζιο.. Γαλάζιο του ουρανού.Η βάλε φωτιά και κάψτα όλα..ότι έφτιαξες…ότι σου δόθηκε.. ότι έδωσες.. Μπορείς ? Εγώ λέω πως δεν μπορείς.. Η σιγουριά και η πεπατημένη έτσι ?? Θέλει δύναμη να κάνεις κάτι άλλο και εσυ δεν την έχεις γλυκιά μου.. Γι’αυτό ..έλα πάμε πάλι.. εισπνοή …….εκπνοή..

Καλημερούδια

2006-02-26T15:03:00.000+02:00

Καλημερούδια και Καλή Κυριακή..